Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Εγκλεισμός μέρα 10η.  Είναι οι μέρες της απομόνωσης, τόσο μικρές και στενές. Περνάνε σαν τις μέρες του μοιρολογιού, και στάθηκε ένας μοναχός πάνω από μαύρα πέπλα με δύο τριαντάφυλλα μέχρι που μαράθηκαν. Χάθηκε και αυτός με τον καιρό. Δεν ξέρω αν τον γνώρισε ποτέ κανείς ή μήπως ήταν μια ψευδαίσθηση. Έγιναν οι μέρες χαλασμένες ρόδες και οι θάλασσες μαύρες. Τα πλοία χτυπιούνταν και χάνονταν μέσα στις φουρτούνες. Το ημερολόγιο σταμάτησε στην ίδια μέρα και στην ίδια μονότονη μελωδία. Αναβόσβηνε το φως στου δρόμου την πλατεία και περίμενε ένα άνθρωπο να φανεί στη γωνία, όλοι άφαντοι. Ακούγονταν μονάχα η βροχή και μια αλαφιασμένη φωνή που φώναζε ελευθερία, ελευθερία. Όλοι σε μισογκρεσμιμένα σπίτια, σε μισοκοιμισμενες πολυκατοικίες που φοβούνται μην καταρρεύσουν από τις βουβές φωνές. Καληνύχτα, καληνύχτα, έγιναν εξήντα, εβδομήντα, εβδομήντα πέντε. Ιουλιέτα Μιχαήλ