Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Αν μπορούσα να ούρλιαζα τόσο δυνατά ώστε να με άκουγε όλος ο κόσμος δεν θα το έκανα γιατί δεν θα με άκουγε κανείς, θα άφηναν την κραυγή μου να χαθεί στον ορυμαγδό των θιασωτών της αδιαφορίας.Αλλά θα ούρλιαζα στους τοίχους για να με ακούσει όλο μου το είναι και να αφυπνισθεί επιτέλους και αν σταματήσει να συμβιβάζεται, να λέει ναι , να σκύβει το κεφάλι. Να σταματήσω να γυρίζω δειλά δειλά τα μάτια αλλά να γυρίσω κατάματα χωρίς φόβο! Μπορεί να νομίζουμε πως κατέχουμε την ελευθερία μας, αλλά γελάστηκα, την εσωτερική ελευθερία πολύ λίγες φορές οι άνθρωποι κατέχουν την ελευθερία τους. Να μην κρύβεστε μέσα στη ψυχή σας, κλείνοντας ερμητικά το στόματα σας, παγιδεύοντας τον εαυτό σας, φυλακίζοντας το είναι σας και να μοστράρετε το φαίνεσθαι! Μην χαμογελάτε και μην προσποιείστε τους χαρούμενους αν δεν το νιώθετε.  Ό,τι σας κελαηδά η ψυχή σας να τραγουδάτε και όχι εμπορικά τραγούδια που πουλάνε. Δείξετε στον εαυτό σας τι είστε, μην μάχεστε να αποδείξετε τίποτα και χάσετε στιγμές. Τρέξτε ...

Αmes de mer On est des milliers d'âmes embarquant dans des bateaux On cherche un avenir meilleur Comme,  notre aujourd'hui, nos maisons et  nos vies sont détruits, On est victimes de la guerre, des jeux de pouvoir et de l'hypocrisie. En écoutant l’écho de nos cris de notre douleur et de notre désespoir. Je voudrais aussi vivre, vivre,  Amène-moi au voyage de l'amour   ne me quitte pas dans la mer. Mer, un enfer injuste qui coupe le fil de nos vies, On n'a jamais réussi, attraper la terre, Seul objectif, d'acheter l’espoir pour la vie. Notre ciel est plein d'ombres de mort. Oι ψυχές της Θάλασσας X ιλιάδες ψυχές επιβιβάζομαστε σε βάρκες Αναζητούμε ένα καλύτερο αύριο Αφού διέλυσαν το σήμερα μας,τα σπίτια μας,τη ζωή μας. Είμαστε θύματα πολέμων,παιχνιδιών εξουσίας και υποκρισίας. Αντηχούν κραυγές πόνου,απόγνωσης, Θέλω και εγώ να ζήσω,να ζήσω, πάρτε και εμένα στο ταξίδι της αγάπης. μην με αφήνετε στο πέλαγος. Θέλω...

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας , που υποφέρουν από πείνα, που πεθαίνουν από πόλεμο, που δεν γνώρισαν αγάπη, που δεν πήγαν σχολείο, που δεν ξέρουν τι είναι παιδεία, που δεν βρέθηκε κανείς να τους συμπαρασταθεί, που δεν πέρασαν ποτέ σε ένα καφέ την ώρα τους, που δεν πήγαν ποτέ θάλασσα, που δεν ξέρουν τι θα πει ξεγνοιασιά, που δεν έχουν γονείς, που δεν έχουν σπίτι, που δεν έχουν ρούχα, παπούτσια, που δεν έχουν πόδια, που δεν έχουν χέρια, που δεν έχουν την όραση, την ακοή, την ομιλία τους, που παλεύουν για τη ζωή τους, άρρωστοι με καρκίνο, λευχαιμία, ψυχοπαθείς που παλεύουν σε ένα ψυχιατρείο, που έχουν ανορεξία, που έχουν παχυσαρκία, ναρκομανείς και αλκοολικοί που παλεύουν για αποτοξίνωση, που αυτοκτονούν, που ζουν και δεν ζουν, που κλαίνε, που σπαράζουν, που έχασαν ένα δικό τους άνθρωπο, που χτυπάνε ,που χτυπιούνται, που βασανίζουν ,που βασανίζονται, που δεν μιλάνε, που φοβίζουν, που φοβούνται, που βρίσκονται σε απόγνωση, που βρίζουν, που περιθωριοποιούν ,που περιθωριοποιούνται, που πεθαίνου...

Όλες σου οι επιθυμίες και τα όνειρα καλά κλειδωμένα σε ένα μπαούλο, φυλαγμένα με άρτιο τρόπο γιατί πλέον είσαι ανίκανος να κάνεις άλλα. Αφομοιώθηκες στην καθημερινότητα, βουλιάζοντας στην ρουτίνα και στο άγχος. Να περιμένεις τα Σαββατοκύριακα, να ξεχνάς τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες που περνούν και αναμένεις τις διακοπές. Και μεγαλώνοντας θα λες έζησα μόνο τα Σαββατοκύριακα, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι.  Παραδωμένοι στο χρόνο, σε ένα ανύπαρκτο, άπιαστο μέλλον. Εγκλωβισμένοι στα πρέπει σας, ναι σε σένα μιλάω άνθρωπε, καλοκουρδισμένη μηχανή ίσως για καλό ίσως για κακό. Η ψυχή όμως δεν σε ακούει και δεν μπορείς να την υποτάξεις, ούρλιαξε μην φοβάσαι, όλοι σαν εσένα νιώθουν, αποτροπιασμό. Να λιποτακτήσεις και να αδρανοποιηθείς δεν ντρέπεσαι. Η μέρα δεν γυρίζει πίσω, δεν θα ξαναζήσεις ποτέ την ίδια στιγμή, αυτό δεν είναι μαγικό;  Μην χαραμίζεις τη ζωή που σου δόθηκε, μην περιμένεις μεγάλες στιγμές, αυτές που κάνουν τη διαφορά είναι εκείνες οι απλές, οι καθη...

Βλέπω το χωρίο μου,τις καρυδιές,το πράσινο και κάπου εκεί ανάμεσα το σπίτι μου.Αρχίζω να βαδίζω με γοργό βήμα προς τα εκεί και να που φτάνω και χίλια χαμόγελα καθρεφτίζονται στο πρόσωπο μου.Ανεβαίνω τα σκαλιά και στέκομαι στο πιο ψηλό σκαλοπάτι και βλέπω την πανέμορφη εκκλησία,το κλίμα του αμπελιού που κρέμεται με τόση ομορφιά, προχωρώ προς τα μέσα και να τώρα διακρίνω τις κερασιές,τις μηλιές και τώρα διακρίνω κάτι μεγάλα επιβλητικά κτήρια, όχι αυτό σε τίποτα δεν μοιάζει με το χωριό μου και να που ξανάρχομαι στην πραγματικότητα δεν βρίσκομαι εκεί,δεν διακρίνω πάρα μόνο κάτι λιγοστά δέντρα και εκατοντάδες αυτοκίνητα να περνούν. Περιμένω και περιμένω,κλείνω τα μάτια και όταν τα ανοίξω εύχομαι να μην βρίσκομαι εδώ.Σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς καθαρό αέρα,καμιά φωνή πάρα μόνο παραμιλητά και σκιές.Το αύριο αργεί και θα αργήσει για πολύ ακόμη.Ελπίζω πως θα κρύψω την απογοήτευση μέσα από τις φωτογραφίες μα η απόσταση μας χωρίζει, όλα είναι μακριά, όλοι είναι μακριά.Όχι δεν είναι τέσσερις τοίχ...

Σε ετούτη τη μικρή γωνιά παρακάλεσα να σταματούσε ο χρόνος,σιχάθηκα να μετράω τα δακρύα μου και είναι χιλιάδες, από αηδία για την κατάντια του κόσμου. Γύρεψα μια αγκαλιά να κρυφτώ μέσα,ένα χέρι να κρατήσω,μα το μόνο που βρήκα για να ακουμπήσω και να ξαποστάσω ήταν ο αυτός ο μουντός τοίχος του κλειστού δωματίου μου, γύρεψα μετά ένα χέρι να με κρατήσει μα το μόνο που κράτησα και κρατάω ακόμα είναι ο πόνος. Δεν ρώτησα ποτέ γιατί και δεν νομίζω να μπορούσε να μου το εξηγήσει μα με τον καιρό κατάλαβα, δεν φοβάμαι μένω εκεί ασάλευτη. Και αναρωτιέμαι πως ο κόσμος όντας τόσο μικρός χώρεσε όλους εμάς; Όχι δεν μας χώρεσε μόνο εκείνους τους λίγους που καταδίκασαν όλους εμάς να ζούμε έξω από τον κόσμο. Αλήθεια πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος ο μεγάλος, ο μικρός; Πόσο άδειος; Δεν χωράει πάρα μόνο χρήματα,πολυκατοικίες, εταιρίες,τράπεζες και ό,τι έχει να κάνει με ύλη.Την αγάπη και τα όνειρα μας δεν βρήκε τόπο να τα χωρέσει και λοιπόν καταντήσαμε και εμείς να ζούμε μέσα και ταυτόχρονα έξω από α...

Αν δεν φωνάζεις, αν δεν γελάς δυνατά, αν δεν πηγαίνεις για καφέ, αν δεν έχεις μια τρέλα, αν δεν είσαι στα κοινωνικά μέσα, αν δεν βρίζεις, αν δεν αγοράζεις, αν δεν φτιάχνεσαι δεν θεωρείσαι κοινωνικά αποδεκτός. Και όλοι σε χαρακτηρίζουν ξενέρωτο.  Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί που δεν  θέλουν να αναλώνονται μέσα στον πολύ κόσμο και μέσα σε αυτή την κοινωνία του συμφέροντος. Που δεν επιθυμούν να ταυτίζονται με όλο τον κόσμο, που δεν χρειάζεται να φωνάζουν για να ακουστούν, που διασκεδάζουν χωρίς πολύ φασαρία, που τους διακατέχει μια απίστευτη ηρεμία και ψυχική δύναμη, αυτούς που εσείς δεν μπήκατε ποτέ στον κόπο να γνωρίσετε, που δεν του δώσατε περιθώρια, που τους περιθωριοποιήσατε γιατί δεν πληρούσαν τα κριτήρια του κοινά αποδεκτού.  Αρέσκεστε σε αυτούς που φωνάζουν, που και καλά κουβαλάνε και τρέλα και όταν τους βαρεθείτε περνάτε απλά στους επόμενους. Τους ανθρώπους δεν τους χρησιμοποιούμε απλά για να περνάμε την ώρα μας αλλά να τους αγαπάμε και όχι το μόνο να διασκεδά...

Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει κάτι, που δεν ξέρει ούτε αυτός τι εκείνο αυτό που τρέχει να προλάβει. Ένας κόσμος που καταρρέει, παιδιά αιματωμένα να φιγουράρουν στις διάφορες τηλεοράσεις ή να κάνουν το γύρω του διαδικτύου. Χιλιάδες άνθρωποι να σκοτώνονται, να βασανίζονται, να πεινάνε, να αρρωσταίνουν, να υποφέρουν. Και ναι να πουλιέται ο πόνος των συνανθρώπων μας, και 'μείς να παρατηρούμε σαν απλοί θεατές αυτήν τη πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας. Και αυτοί που κάθονται στις ψηλές καρέκλες να μας χωρίζουν σε κόμματα και σε ιδεολογίες ενώ εκείνοι το μόνο που ξέρουν δεν είναι πάρα να υπηρετούν καλύτερα το συμφέρον τους. Όλοι περιγράφουν το πόσο σάπια είναι η κοινωνία, πόσο σαθρή, πόσο άδικη μα κανείς δεν λέει να την αλλάξει και γιατί; Γιατί σε αυτή την κοινωνία λείπει η σημαντικότερη ιδεολογία αυτή της ανθρωπιάς, αυτό το ρόλο που όλοι πρέπει να τηρούμε! Όχι αυτόν του καταναλωτή, του ετεροκατευθυνόμενου, αλλά τον ρόλο του ανθρώπου. Σκεφτόμαστε το πως ...

Η καρδιά μου πάει να σπάσει,ένιωσα ξαφνικά μια ευτυχία δεν ξέρω γιατί μην με ρωτάτε γιατί..Όλα είναι τόσο σκοτεινά,κανείς δεν ακούει το χτύπο της καρδιάς μου,μονάχα εγώ παρέα με τη  βροχή που χτυπάει με το τζάμι.Τα μάτια μου ορθάνοιχτα στο απέραντο σκοτάδι στην μοναξιά που το κατέκλυσε το δωμάτιο...Και όμως αυτό που νιώθω είναι το δυνατό αίσθημα της ευτυχίας.Να μπορείς να σαι μόνος και ευτυχισμένος είναι η μεγαλύτερη αποδοχή του εαυτού σου. Να μην φοβάσαι το σκοτάδι αλλά να το περιμένεις,να αγαπάς το κρύο σαν τον ήλιο.Αυτή είναι πραγματικά η ευτυχία να αγαπάς τον εαυτό σου.Δεν χρειαζόμαστε πολλά οι άνθρωποι,χρειάζεται να δούμε πέρα από 'κείνα που επιθυμούμε να δούμε εκείνα που αξίζουν.Η συμφιλίωση και η πραγματική επικοινωνία με τον εαυτό σου είναι αυτό που σου χρειάζεται γιατί είναι ο μόνος σίγουρος συνοδηγός... Ιουλιέτα Μιχαήλ

Και να ακόμα μια μέρα κλείνει,σήμερα και πάλι με χτύπησε ο πόνος όπως κάθε μέρα,τουλάχιστον πονάω και ξέρω πως ζω...Μα ο πόνος κάθε μέρα γίνεται πιο μεγάλος και χτυπάει εκεί που δεν χτύπησε χθές.Τα 'χω ζήσει όλα είδα και απόειδα σε αυτόν εδώ τον σάπιο κόσμο,μας πήραν την ελπίδα και μας δίδαξαν το μίσος.Ψυχή και σώμα,άρρωστη και ανήμπορη ποτέ πιο πονεμένη γιατί πιο πολύ πονάνε οι συνέπειες.Δώστε μου λιγάκι ουρανό,δώστε μου λίγο χώρο και μένα να μπορέσω να αναπνεύσω.. Μην με αφήνετε στο πέλαγος,δεν μα αρέσει το νερό,δεν μα αρέσει το άγνωστο πάρτε μαζί σας και εμέ στο ταξίδι της αγάπης...Μην αφήνετε στον κόσμο τους,τον ντρέπομαι,είναι γεμάτος με σκιές θανάτου,δεν υπάρχει αλήθεια εδώ.Σας παρακαλώ δεν ξέρω να ζω στον κόσμο τους,ξέρω μόνο να πεθαίνω,πάρτε και εμέ μαζί σας,χωράω το ξέρω,στην αγάπη υπάρχει κόσμος για όλους.Εδώ υπάρχει μόνο για αυτούς που ξέρουν να ζουν πάνω στους άλλους και ύστερα να βλέπουν τον κόσμο να πεθαίνει σιγά σιγά και κάποτε να κάνει πως συγκινιέται,όχι .Πάρτε κ...

         Μια βόλτα στη φύση...            Ετοιμάζεται να πάει στην δουλεία της, στο καθημερινό αστυνομικό τμήμα,η ίδια το     χαρακτηρίζει «ΨΕΥΤΙΑ»,γιατί εκεί μέσα την αναγκάζουν να καταδικάσει ανθρώπους βασανισμένους από τη ζωή,καταδικασμένους ενώ άλλους σαν τους συμφεροντολόγους να τους αφήνει εκεί,να τους προσκυνούν,να τους αγαπούν,να τους θεοποιούν και να τους ευχαριστούν,λές και είναι ήρωες.Το μόνο που κατάφεραν είναι να πλουτίσουν ενάντια στους άλλους,αυτούς που καθημερινά είναι κάτω από τον καυτερό ήλιο,τους ανάγκασαν να δουλεύουν για να επιβιώνουν και όχι για να ζούνε.Σήμερα αποφάσισε να αργήσει να στη δουλειά,ήθελε να περάσει από την θάλασσα και το πράσινο της πόλη της,που είχε να πάει μήνες,δεν έβλεπε τίποτα άλλο εκτός από άσπρους τοίχους.               Ξεκίνησε για το πάρκο,δεν την ένοιαζε για την δουλεία της,κουράστηκε να προσποιείται,πήρε τον δρόμο για την πιο αληθινή...

Το κυπριακό και το κυπριακό.Χάσαμε την ουσία σε αυτό το πρόβλημα,προσπαθούν  να βρουν μια λύση.Σε τι εξυπηρετεί η λύση;Θα λυθεί μόνο για να λυθεί;Δεν είναι παιχνιδάκι το κυπριακό,μήπως να το βγάζαμε και στις διαφημίσεις; Και ύστερα πάλι θα τους προσκυνήσουμε.Θέλουμε να διχοτομίσουν την Κύπρο μας και νόμιμα,είπαμε να ζήσουμε μαζί,όχι να δώσουμε την εξουσιοδότηση στην Τουρκία να κάνει ελεύθερα βόλτες.Έρχονται και φεύγουν "μεγάλοι πολιτικοί",τους υποδεχόμαστε με φύλλα δάφνης...Χιλιάδες πέθαναν,έχασαν τις ψυχές τους,τα μυαλά τους,άλλα μάλλον άλλοι είναι που νομίζουν πως πονάνε,για άλλους προσευχόμαστε.Αυτή η ξενομανία μας δεν έχει όρια,σχέσεις με την μια χώρα, σχέσεις  με την άλλη,παρέλειψαν να κάνουν σχέσεις με το λαό αυτής της χώρας,που υποτίθεται θέλουν να ευνοήσουν.Θέλουν να επαναφέρουν μία ξεπερασμένη λύση και να την πλασάρουν πάλι ξανά στον άβουλο λαό που χειραφέτησαν με τα Μ.Μ.Ε. ,δείχνοντας την ίδια είδηση καθημερινώς πόσο κοντά...