Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Κάτι που μας απασχολεί  στην ζωή μας είναι γιατί οι άλλοι ασχολούνται και μας σχολιάζουν άσχημα,όσο και να λέμε πως δεν μας ενοχλεί μας ενοχλεί και μάλιστα πολύ.....Αυτοί που το κάνουν είναι αυτοί που δεν έχουν προσωπικότητα,γιατί ίσως βρίσκουν κάτι σε μας,γιατί θέλουν να νιώθουν ανώτεροι και καλύτεροι αλλά στην ουσία το μόνο που καταφέρνουν είναι να βασανίζουν τον εαυτό τους.Εκείνο το συναίσθημα όταν μαθαίνεις ότι κάποιος σε κουτσομπολεύει όσο και να λέμε δεν πειράζει,μας ενοχλεί. Όμως δεν πρέπει να μας ενοχλεί και ούτε καν να δίνουμε σημασία σε αυτές τις γνώμες,εμείς φτιάχνουμε την προσωπικότητα μας και κανένας άλλος,ούτε τα λόγια ούτε οι απόψεις κάποιων ανθρώπων που δεν έχουν τι να κάνουν.Τα στόματα τους είναι απλά κακές σκέψεις πως να ενοχλήσουν κάποιον και να τον κάνουν να νιώσει άσχημα,ο καθένας έχει τη δίκη του ζωή και ας ασχοληθούν μαζί της πριν να είναι αργά.... Η πρόκλησή σου άνθρωπε είναι να προσπερνάς τον Εαυτό σου, και οxι να ανταγωνίζεσαι τον συνάνθρωπό σου !!! ...

Φύγαμε σαν φυγάδες λες και είχαμε κάτι να κρύψουμε και όμως ελπίζουμε,κανένας μας δεν μιλά.Αυτό το τοπίο είναι σκληρό σαν την σιωπή μας.Στα χείλια και στα μάτια μας η αγωνιά για το αύριο,άραγε θα υπάρξει αύριο;Τα μάτια μας κόκκινα από την αγρύπνια,όλοι διψάμε,σφίγγεται το στήθος μας.Νύχτωσε,η πόρτα άνοιξε,τότε καταλάβαμε. Τα μάτια έκλεισαν,η αναπνοή σταμάτησε,το παραμικρό και ο κόσμος μας έσβησε αλλά εμείς δεν πάψαμε να ελπίζουμε.Τελικά σωθήκαμε,ήρθαν τα αδέλφια μας να μας βοηθήσουν.Ένας κόμπος στο λαιμό,η σιωπή που πρόδιδε τον φόβο,μια νύχτα γεμάτη σκιές. Ξεκινήσαμε τη νύχτα γέμιζαν με φως οι καρδιές μας από τη ζεστασιά αλλά και από την επιθυμία να ζήσουμε μακρυά από βάρβαρους. Μόνη ελπίδα ο Θεός,μπορεί οι εχθροί να στιγμάτισαν το σώμα μας αλλά ποτέ τη ψυχή μας.. Iουλιέτα Μιχαήλ

Άραγε αναρωτηθηκαμε ποτέ τι έχει περάσει αυτός ο άνθρωπος που αποκαλούμε ενοχλητικό,μήπως έχουμε σκεφτεί τι περνάει,πόσο πονάει,πόσο μόνος είναι.Μήπως έχουμε σκεφτεί ποτέ πρίν μιλήσουμε ή απλά ανοίγουμε το στόμα μας διάπλατα και προσβάλουμε συνεχώς χωρίς εξήγηση γιατί νομίζουμε πως είμαστε αληθινοί εμείς . Είναι σωστό να θεωρούμε αλήθεια για κάτι που ούτε καν μπήκαμε στο κόπο να το δούμε;  Ακούμε πως είμαστε ωραίοι και τέλειοι και το πιστεύουμε αλλά τι μένει τη νύχτα,μια μοναξιά,ένας πόνος και κανένας.Γιατί; Γιατί να κρίνουμε όταν εμείς πληγωνόμαστε,μήπως όταν γεννιόμασταν μας έδωσε κάποιος το δικαίωμα να κρίνουμε ή να εκθέτουμε; Η τι νομίζουμε πως ο κόσμος μας ανήκει; Αλλά ξέρετε να το πάρετε το κόσμο σας,σας ανήκει έτσι όπως το κάνετε ντρέπομαι να σας αντικρίσω, ντρέπομαι να αντικρίσω την κοινωνία γιατί το μόνο που θα δω είναι κάτι γυρισμένες πλάτες,άνθρωποι βαλμένοι σε βιτρίνες και κουτιά.Να τον χαίρεστε λοιπόν το κόσμο,σας τον χαρίζω δικό σας τι να το κάνετε?Να τον βάλετε σε ...

T α αισθήματα των ανθρώπων δεν μπαίνουν σε συρματομπλέγματα , γιατί στο συρματόπλεγμα στιγμάτισε το σώμα του ανθρώπου αλλά   ποτέ   την ψυχή.Έτσι των ηρώων μας την ψύχη δεν την διαπέρασαν οι σφαίρες, μπορεί να σκοτώθηκαν αλλά δεν πέθαναν. Το τουφέκι είναι κολλημένο στα χέρια τους,στα μάτια τους βαθιά ο καημός,όταν σφίγγουν το όπλο σμίγει η γη με τον ουρανό.Όταν χαμογελάνε μια ελπίδα φεύγει απ’ τα χείλια τους.Με το αίμα τους γράψανε την ιστορία τους στα κορμιά των τυράννων,στις πέτρες των βουνών,στο χώμα.Την νύχτα το φεγγάρι γυρεύει τους σκοτωμένους ανάμεσα σε κεφάλια και σε πόδια με ένα παράπονο σαν να θέλει κάτι να πεί αλλά δεν μπορεί....   Το πιο θλιβερό είναι ότι το σκοτάδι έρχεται με την αυγή και εκεί είναι τα μάτια που κλείνουν.Τότε που ο πόνος πνίγεται και η καρδιά μεγαλώνει . Και σαν έρχεται η αυγή τότε ο δρόμος προς το θεό είναι πίο κοντά ,ο δρόμος προς την λευτεριά πλησιάζει...Των ηρώων τα χέρια πάνε τόσο πιο πολύ και μοιάζουν με το χώμα,τα μάτια τους τόσο π...

            Όσο και αν προσπαθούμε να κρύψουμε τον  εαυτό  μας και να το  κάνουμε  όμορφο με μεικάπ και ώραια ρούχα δεν μπορούμε γιατί η μάσκα διαρκεί για λίγο κρύβουμε τα συναισθήματα μας με μεικαπ,κουστούμια και φορέματα όμως την καρδιά μας δεν μπορούμε να την καλύψουμε... Αυτοί είμαστε όσο και αν θέλουμε να κρυφτούμε δεν μπορούμε η ψυχή μας δεν μπαίνει σε κουτιά ούτε σε βιτρίνες..... Ερχόμαστε πάλι στο κουτό άψυχο παρόν που όσο και αν προσπαθούμε να βάλουμε τα συναισθήματα μας σε μπαούλο και να τα κλειδώσουμε αυτά  επανέρχονται  ακόμα πιο δυνατά. Παλεύουμε μέσα μας να διώξουμε το θυμό,παλεύουμε μέσα μας να διώξουμε την λύπη,παλεύουμε μέσα μας να σταματήσουμε να πονάμε,αλλά μάταια παλεύουμε γιατί όσο και αν προσπαθούμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να το κρύψουμε. Κατάντησε η ζωή μας μουντή ανάμεσα σε άσπρους τοίχους,να κρίνουμε καταστάσεις,γεγονότα και ανθρώπους,δεν μπαίνουμε ούτε καν στο κόπο να αναρωτηθούμε ...

Είμαι άνθρωπος γιατί, Κατάλαβα ότι πρέπει να νοιαζόμαστε για τους άλλους και να τους αγαπάμε σαν αδέρφια. Έμαθα να σέβομαι τον πόνο και σύνασιθήματα των άλλων. Πονώ όταν με πλήγωνουν. Κλαίω και χαμόγελω. Ζώ και αναπνέω. Έχω το δικαίωμα να ονείρευομαι. Κάνω λάθη. Πληγώνομαι. Πονώ. Νοιάζομαι και αγαπώ! Είμαι άνθρωπος γιατί  έχω και εγώ ψύχη και θέλω να ζήσω ελεύθερα. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δίκαιωμα να είναι άνθρωπος,το κάθε δικαίωμα να κλαίει και να πονά,να κάνει λάθη.Κανένας δεν μπορεί να μας το στερήσει πάρα μόνο ο ίδιο ο θάνατος.Είμαστε άνθρωποι και θα όνειρυόμαστε και πλήγωνομαστε.Είμαστε εμείς και δεν θα αλλάξουμε.Αγαπούμε τον ευατό μας γιατί είμαστε εμείς και δεν μπορούμε να αλλάξουμε. ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ  ΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΒΓΑΛΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΗΧΗΣ. Ιουλιέτα Μιχαήλ

Έπεσε η νύχτα ξανά !Μοναξιά και αυτή τη βραδιά!Μόνη στους διαδρόμους του μυαλού μου.Που τριγυρνά το άψυχο μυαλό μου, που τριγυρνά η ψυχή;Μένουν μόνο σε αυτό το σκοτάδι τα όνειρα.Όμως το πιο θλιβερό είναι ότι το σκοτάδι έρχεται με την αυγή και εκεί είναι τα μάτια που κλείνουν.Τότε που ο πόνος πνίγεται και η καρδιά μεγαλώνει. Ιουλιέτα Μιχαήλ