Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Προσπαθούσα συνέχεια να βρω δύναμη να αντέξω όλα τα δύσκολα και εκεί που νόμιζα ότι δεν άντεχα τελικά τα κατάφερνα... Και τότε μου φέρνε και άλλα η μοίρα και δεν ήξερα πως θα τα προσπεράσω, συνέχεια το καράβι βούλιαζε και μετά επίπλεε. Ήταν ένα καράβι που γνώριζε καλά από φουρτούνες και ιδίως από ναυάγια. Αυτό το καράβι ήταν το καράβι της ζωής μου που με το καιρό ωρίμαζε και ήξερε να προσπερνά. Κάρφωνα ολοένα τα μάτια στον τοίχο αυτό το βράδυ που συλλογιζόμουν το καράβι μου με από ένα άλλο ολέθριο ναυάγιο, έψαχνα τα κομμάτια μου και έψαχνα και την αιτία..Την περίμενα μέρες την απάντηση μα άδικα απρόσμενα. Η προσμονή μου έγινε πληγή και έμεινε για πάντα ανοιχτή. Έπρεπε να δύναμαι να ζω με αυτή και τούτο ήταν η δύναμη μου και τούτο ήταν αυτό που με κρατούσε,δεν προσποιούμουν τάχα πως δεν υπήρχε ετούτη η πληγή, την έμαθα και εξοικειώθηκα μαζί της και ήταν το φως στις σκοτεινές μου μέρες εκείνες τις φουρτουνιασμένες. Και είχαν μαζευτεί πολλές πια και έλεγα πως δεν θα τις κουμαντάρω ...

Και όλο κάρφωνα τα μάτια στη γνωστή γωνία μα και εκείνη πια από το καιρό ντρεπόταν να με κοιτάξει δεν ήξερε τι θα πει στα παραπονεμένα μάτια μου γεμάτα μου. Τα είχε δει φορές και φορές να κλαίνε αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο να τα σταματήσει και τώρα από καιρό απέφευγε να με κοιτάξει γιατί εγώ όλο κοιτούσα επίμονα αυτή τη γωνία σαν να περίμενα να μου πει κάτι για να με παρηγορήσει έστω να μια κουβέντα μα όλο δεν έλεγε τίποτα... Και κάποτε με κοιτούσε για συμπόνια μα όσο ο πόνος μεγάλωνε το ύφος μου άλλαζε τώρα πια αναζητούσε κάποιον να σώσει τη ψυχή μου και τότε εκείνη η ίδια γωνία που κοιτούσα για χρόνια ντρεπόταν, την φόβισα μέχρι και αυτή και δεν ήθελε να της δώσω ούτε ένα σημάδι βελτίωσης για να νιώθει και αυτή τύψεις και τότε ένιωσα ολότελα τρελή γιατί περίμενα από μια γωνιά δωματίου να με κοιτάξει με συμπόνια. Μα να που μου θύμισε ότι και πριν πέντε χρόνια ήμουν εδώ και την κοιτούσα και ακόμα αυτό κάνω, μου φώναζε κάθε μέρα σταμάτα πια να με βλέπεις βγες έξω, με φοβόταν αφο...

Και όλο κρίνουμε και στήνουμε στον τοίχο τους ανθρώπους και γεμίζουμε το στόμα μας ένα σωρό κατηγορώ. Μετά το γελοίο είναι ότι λέμε ότι οι άλλοι μας κατηγορούν και έχουμε παράπονα... Δυστυχώς η υποκρισία μεταξύ μας μεγαλώνει, οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται πιο πολύ από ποτέ. Άνθρωποι που υποκρίνονται ότι εσύ τους πλήγωσες ενώ εκείνοι πλήγωσαν εσένα, άνθρωποι που σε υποστηρίζουν μπροστά σου μόνο για εκμετάλλευση και από πίσω σου γελούν όσο πιο δυνατά μπορούν.  Γίναμε όλοι κριτές και έχουμε πολύ μεγάλα στόματα και όμως το παίζουμε ανώτεροι και καλύτεροι από τους υπόλοιπους, ούτε που δίνουμε σημασία τι γίνεται γύρω μας, δείχνουμε και καλά ευαισθητοποίηση με μια κοινοποίηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και όταν όλα σβήνουν σκεφτόμαστε τι θα φάμε και που θα πάμε το καλοκαίρι μας και δεν μας νοιάζει τίποτα παρά μόνο ο εαυτός μας. Υποκριτές σε όλο μας το μεγαλείο, το παίζουμε ανήξεροι και καλοί αλλά η δηθενιά δεν κρύβεται φαίνεται και αν κανείς δεν μας το λέει είναι επειδή και εκείν...