Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Πολυκατοικίες, μικρά νεκροταφεία. Γκρίζος ουρανός, μικρές κηδείες. Δεκάδες άνθρωποι, χιλιάδες εικόνες. Αγωνία, άγχος και κανένας τόπος δεν τα χώρεσε,τα πνίγει όλα μέσα της η τρομοκρατημένη μας ψυχή. Νευρικές κινήσεις χωρίς υπομονή, μεγάλα μάτια λίγο καταθλιπτικά, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν. Μα μη σκύβετε το κεφάλι,  εκείνο μπορείτε να το σώσετε, να το κρατήσετε ψηλά. Μην γελασθείτε από τα δράματα, από τις σκιές των άλλων, δείτε τον ήλιο, το φως. Όχι άλλο σκοτάδι στη ζωή σας, φτάνει πια με την αφάνεια. Υπάρχει νόημα, υπάρχει όνειρο, υπάρχει ζωή, γίνεται οι μοναδικοί εσείς. Πάρτε τούτη μοναδική ευκαιρία σήμερα!!!  Ιουλιέτα Μιχαήλ (Γραμμένο στην στάση Λεωφορείου Πλατεία Σολωμού στην αναμονή, Λευκωσία 2017)

Μαυρίλα.Σαπίλα.Αποξένωση.Σκόρπιες λέξεις με νοήματα που ισοπεδώνουν τα πάντα, απλές εκφράσεις που τους δίνουμε τη δύναμη που θέλουμε, χωρίς έργα πάρα μονάχα διαμελισμένα λόγια, από αυτά που ειπώθηκαν μια βραδιά χωρίς να μπορούν να κατανοηθούν. Πάσκισες πολύ για να μπορείς ακόμα και αυτές τις διαμελισμένες να τις πεις, γιατί είναι η πιο πολύ ουσία στο μυαλό σου, είναι οι σκέψεις σου, εκείνες που σε βασάνιζαν κάθε μέρα, προσπαθούν να βγουν έξω και εσύ τις κρατάς, τις τραβάς να μείνουν γιατί θα τα σαρώσουν όλα... και να που σου ξεφεύγουν και μένουν πίσω τα ερείπια, τα δικά σου ερείπια, και να που τα άφησες και έφυγαν και ναι τα σάρωσαν όλα μα όλα αλλά μονάχα τα δικά σου όλα, γιατί εσύ ακόμα και αν ούρλιαζες, χάνονταν η φωνή σου μέσα σου και σκόρπιζε, κανείς των κανενών δεν βρέθηκε να μπορεί να σε καταλάβει... Κλάψε άνθρωπε, καθάρισε την ψυχή μου καμιά κάθαρση σαν τούτη δεν υπάρχει,κλείσε το στόμα και κλάψε τις ανείπωτες λέξεις, κλάψε τις απραξίες σου, μην φοβάσαι τόλμησε να νιώσεις!...

Κρίνετε, συγκρίνετε, σχολιάζετε, νιώθετε καλύτεροι, ανώτεροι, κανένα σημάδι συμπόνιας, ανθρωπιάς πάρα μόνο σημάδια εγωισμού, ανειλικρίνειας και ψευτιάς! Όλοι έχουμε τον ίδιο προορισμό ό,τι και αν έχει προηγηθεί. Κάποιοι έχουν γλώσσα για να δημιουργούν κόσμους και άλλοι για να τους χαλάνε. Και έχω μαρτυρικά την ίδια επιθυμία να φωνάξω στον κόσμο όλο ΑΛΛΑΞΕ! Γίνε πιο ανθρώπινος, αγάπησε πιο πολύ, συμπόνεσε πιο πολύ. Και όμως τώρα δα αντιλαμβάνομαι ότι θα ζήσω και θα πεθάνω με το ίδιο παράπονο, ενός κόσμου που ονειρεύτηκα και δεν έζησα, ένα κόσμο χωρίς πτώματα να κείτονται σε κάθε δρόμο όλου του κόσμου, χωρίς δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα των ανθρώπων κάθε γωνιάς, χωρίς ψέμα, με αυθεντικότητα και αιωνιότητα χωρίς φόβο να μπορούμε να πούμε για πάντα! Παρατηρώ και μένω άναυδη, κάτι καλύτερο ουρλιάζω, κάτι καλύτερο μα όλοι σωπαίνουν... Ζήσε μου λένε και εγώ διστάζω μην ποδοπατήσω σκιές των άλλων, ενώ έχω ποδοπατήσει την ύπαρξη μου και όχι την σκία μου... προσπαθούσα να κλείσω τα αυτιά...

Και αν τον καλεί η φύση είναι γιατί είναι ευλογημένος,  ανακαλύπτει κόσμους και ζωές μακρινές,  πλάθει ελπίδες και είναι αλαργινές. Θεατής στην πιο αληθινή ομορφιά της γης! Για δες τη ζωή που του κλείνει το μάτι, προσφέρει ένα δρόμο μαγίας να βαδίσει, και καπού εκεί διακρίνει την μάγισσα του. Η ψυχή του μια αγκαλιά, το μυαλό του μια παρέα,  μονάχα η ματιά σου η πιο μεγάλη σημασία. Και το τριαντάφυλλο που της χάρησε εκείνη την πρώτη στιγμή, διατηρεί ακόμα τη μυρωδά του. Αχ, ο ήλιος που λάμπει, όπως το χαμόγελο του,  μια χρυσή ηλιαχτίδα μέσα στα σύννεφα! Και σαν ήρθε η βραδιά αγναντέψανε τη πανσέληνο, ανοίξανε τα μάτια και κλείσαμε το καλοκουρδισμένο μυαλό και αφεθήκανε μαζί στους στίχους μιας στιγμής,  που θα γραφτούν ολότελα στις νότες ενός ξύλινου πιάνου. Χαθήκανε σαν πουλιά στον ξεχασμένο ορίζοντα,  πάνω από τις θάλασσες και απ' τα βουνά. Και στον γυρισμό αποχαιρετηστίκανε, με την ίδια λαχτάρα επιθυμίας να ξανά ιδω...

Ο ουρανός κρύφτηκε, η θάλασσα μαύρισε, τα δέντρα σώπασαν σε αυτή την εικόνα του σαπισμένου κόσμου. Και 'γω απόκληρη από τον κόσμο, διωγμένη από τη ψυχή μου, ποτέ άλλοτες δεν ένιωσα αυτή τη ρίγη της θλίψης να με διαπερνά. Και τη στιγμή που ακούγονταν οι χορδές του ξύλινου εκείνου βιολιού σε μια άκρη, τρεμόπαιζαν οι δικές μου ισορροπίες, με χλωμό πρόσωπο, με μια βραχνή ανάσα αποπειράθηκα να μιλήσω στον άνθρωπο που καθότανε στο βάθος μα στο σκυθρωπό πρόσωπο του καθρεφτίζονταν αυτή κραυγή που ζωγραφίζεε σε όλους και τρόμαξα. Βγήκα από εκείνο το δωμάτιο, βρισκόμουν στη βροχή και έτρεχα τόσο δυνατά όπως με πλάκωνε η βροχή στη ψυχή.Σταμάτησα να ξαποστάσω σε ένα τοίχο, χαλασμένο από τον καιρό και έμεινα εκεί ασάλευτη. Ένιωσα μια ξαφνική ευτυχία, ναι, μην ρωτάτε γιατί, είναι σκοτεινά, κανείς δεν ακούει το χτύπο της καρδιάς μου, μονάχα εγώ παρέα με τη βροχή , τα μάτια μου ορθάνοιχτα στο απέραντο σκοτάδι, στη μοναξιά που με κατέκλυσε και πάλι.  Και όμως που νιώθω είναι πια είναι το α...

Μένετε κλειδωμένοι στις ψυχές σας, βάζοντας πέπλα στα μάτια σας .Φανταστείτε δα να ζούσατε πόλεμο, πείνα, στέρηση. Βγείτε έξω και αναπνεύσετε μην κλείνετε τα στόματα σας μπας και φύγουν λέξεις από αυτά που νιώθετε.Τολμήστε να εξερευνήσετε κάθε μικρή ίνα στον κόσμο μόνο έτσι θα καταφέρετε να σχηματίσετε τη ζωή! Για δείτε πόσο όμορφοι είναι οι άνθρωποι, πως στέκονται, πως χαμογελάνε, πως ουρλιάζουν, πως φωνάζουν και πως τραγουδούν. Είναι πραγματικά δώρο να τους βλέπεις, να τους ακούς. Χρειάζονται αγάπη, ας τους καταλάβουμε, μην τους πετούμε, μην του επικρίνουμε και απορρίπτουμε ετσιθεληματικά. Είναι άνθρωποι και αυτοί και λανθάνουν, πονούν, κλαίνε και κάτι τους βασανίζει. Μην γυρίζουμε την πλάτη σε κανένα, είναι εύκολο να ανταποδίδουμε αυτά που μας κάνουν αλλά δυσκολότερο να αντισταθούμε στον πειρασμό να τα ανταποδώσουμε. Ας βοηθήσουμε δειλά δειλά όλους εκεί έξω που πονάνε και να παραμερίσουμε τα υπόλοιπα, να ζήσουμε ελεύθερα χωρίς φόβο μόνο με τόλμη! Ιουλιέτα Μιχαήλ

 Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν δεχόμαστε τον κόσμο έτσι όπως είναι, συνέχεια προσπαθούμε να βρούμε κάτι που μας ενοχλεί σε αυτόν, μα πρέπει να αγαπήσουμε τον κόσμο .Και όταν τον αγαπήσουμε θα κατανοούμε τι κρύβεται πίσω από κάθε πράξη του καλή είτε κακή, είναι αξιοθαύμαστο να αγαπάς τους ανθρώπους.  Αφού πρώτα λοιπόν άνθρωπε μου αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεις τα λάθη του, δεις τις αντιδράσεις σου, το θυμό σου ,τη χαρά σου.. μην φοβηθείς αντίκρυσε ακριβώς εσένα, μην έρθεις αντιμέτωπος με τον κόσμο αλλά με τον εαυτό σου.   Μετά θα μάθεις να μην σε πειράζει γιατί πραγματικά δεν πειράζει, γιατί εκείνο το δεν πειράζει σε γεμίζει περηφάνια, γιατί έχεις τη δύναμη να αντισταθείς σε κάτι που ενώ όλοι λένε ναι  εσύ θα πεις όχι αλλά θα το εννοείς. Να αγαπήσουμε ...

Όλα για το βωμό της δόξας και του χρήματος, ίντριγκες και κλίκες και να σου ο κόσμος πρώτος να κράξει σαν κοκοράκι και να κρίνει πρώτος και αυτή η δημοσία δίκη λες και μας όρισε κανείς κριτές, όλοι να είμαστε τοιδιο,να σκεφτόμαστε το ίδιο, η μεγάλη χειραγώγηση του πλήθους και ανυπομονούμε με κάθε μανία να δούμε ζωές άλλων... Και να μαραζώνετε αν θα φάνε ή αν δεν θα φάνε λες και δεν έχει τόσους εκατομμύριους ανθρώπους που πεινάνε, νοηματοδοτούν τον κόσμο μας, μας δίνουν για ποια θέματα να σκεφθούμε. Ένα χαζοκούτι είνα που δεν θα δείξει ποτέ πως περνάτε, γιατί πονάτε, μονάχα θα χρησιμοποιεί τον πόνο και τις αδυναμίες όλων για την τηλεθέαση. Ένα σωρό διαφημήσεις, για να τα πουλήσουν σε ένα εύκολο κοινό, γιατί να γίνεται κάτι πιο ποιοτικό όταν ο κόσμος καταπίνει με ευκολία αυτά που του δίνουν, τα χωνεύει και τα κάνει μεγάλο ντόρο. Παραπονιόμαστε μονάχα, αλλά εμείς τα δημιουργούμε τα περισσότερα με την ανοχή μας προς τα πάντα, όταν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά προς την αδικία. Εσείς ...

Μοναχικές ψυχές αφουγκραστείτε τον ήχο της σιωπή σας, μην δείξετε τάχα πως φοβάστε, αυτό σας μέλει μα και αυτό είναι το γιατρικό σας. Στον κόσμο μη προσπαθείτε να καμωθείτε πως δεν είστε μόνοι,  να νιώθετε περήφανοι που δεν ξεπέφτετε στην άλογη συναναστροφή. Και είναι η ματιά σας μια μουσική σύνθεση, που φαντάζει καταθλιπτική, όμως πίσω κρύβεται η ευτυχία,ανακαλύψτε την, δεν υπάρχει φόβος πάρα μόνο εγωισμός. Η τρικυμία θα κοπάσει, όταν τα κύματα ηρεμίσουν, ναι το αίσθημα της φυγής είναι γλυκό, μα  μένοντας χτίζεις της ζωή σου. Οχι, μην τολμήσετε να ουρλιάξετε,κανείς δεν θα σας ακούσει, τις κραυγές σας πάρα μόνο σε εσάς να αποκαλύπτετε,μονάχα έτσι καταφέρνετε να γίνεστε αληθινοί. Από κόπου μονάχα οι άνθρωποι κατέχουμε την ευτυχία, είτε μόνοι, είτε συναθροισμένοι,  αρκεί τη συνείδηση να 'χουμε, συλλογίζοντας αγνά τι εστί ουσία ζωής. Ιουλιέτα Μιχαήλ

Μην τυχόν και γυρέψεις την αγάπη, την κατέχουμε μέσα μας,  ψάξε βαθιά και θα δεις πως γεννιόμαστε για να αγαπάμε... Αγάπησε χωρίς να περιμένεις να αγαπηθείς, αλίμονο σε αυτούς που αναμένουν αγάπη από τρίτους, δεν θα καταφέρουν να βρουν ηρεμία πάντα οι φουρτούνες θα παραμονεύουν γύρω τους, η θάλασσα θα χει πάντα τρικυμία. Να αγαπάμε τους ανθρώπους, όλους να μην κάνουμε διακρίσεις, να κοιτάμε βαθιά στα μάτια τους για να ανακαλύπτουμε αυτά που δεν μπορούν να σχηματίσουν με λέξεις αλλά με βαθιά βλέμματα. Ναι και όνειρο είναι να αγαπιέσαι να νιώθεις την αποδοχή, την συμπόνια, την κατανόηση, μα πραγματικότητα είναι να αγαπάς και αυτό είναι μονάχα η γιατριά στις πληγές της ζωής.   Μην δειλιάζουμε, δεν υπάρχει φόβος, πάρα μόνο εγωισμός, αυτός που μας καταλαμβάνει και μας εξουσιάζει και μέρα με τη μέρα κατασπαράζει ό,τι καλό και ευγενικό κατέχουμε στη ψυχή μας. Η αγάπη είναι ατομική για τον καθένα και δίδεται σε όλους, ανήκει σε όλο τον κόσμο και ναι είναι πιο μεγάλος πίνακας που π...