Πινελιές με καμβά την αγάπη

Και αν τον καλεί η φύση είναι γιατί είναι ευλογημένος, 

ανακαλύπτει κόσμους και ζωές μακρινές,

 πλάθει ελπίδες και είναι αλαργινές.

Θεατής στην πιο αληθινή ομορφιά της γης!

Για δες τη ζωή που του κλείνει το μάτι,

προσφέρει ένα δρόμο μαγίας να βαδίσει,

και καπού εκεί διακρίνει την μάγισσα του.

Η ψυχή του μια αγκαλιά, το μυαλό του μια παρέα, 

μονάχα η ματιά σου η πιο μεγάλη σημασία.

Και το τριαντάφυλλο που της χάρησε εκείνη την πρώτη στιγμή,

διατηρεί ακόμα τη μυρωδά του.

Αχ, ο ήλιος που λάμπει, όπως το χαμόγελο του,

 μια χρυσή ηλιαχτίδα μέσα στα σύννεφα!

Και σαν ήρθε η βραδιά αγναντέψανε τη πανσέληνο,

ανοίξανε τα μάτια και κλείσαμε το καλοκουρδισμένο μυαλό

και αφεθήκανε μαζί στους στίχους μιας στιγμής,

 που θα γραφτούν ολότελα στις νότες ενός ξύλινου πιάνου.

Χαθήκανε σαν πουλιά στον ξεχασμένο ορίζοντα,

 πάνω από τις θάλασσες και απ' τα βουνά.

Και στον γυρισμό αποχαιρετηστίκανε,

με την ίδια λαχτάρα επιθυμίας να ξανά ιδωθούνε!

Ιουλιέτα Μιχαήλ