Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Σε ετούτη τη μικρή γωνιά παρακάλεσα να σταματούσε ο χρόνος,σιχάθηκα να μετράω τα δακρύα μου και είναι χιλιάδες, από αηδία για την κατάντια του κόσμου. Γύρεψα μια αγκαλιά να κρυφτώ μέσα,ένα χέρι να κρατήσω,μα το μόνο που βρήκα για να ακουμπήσω και να ξαποστάσω ήταν ο αυτός ο μουντός τοίχος του κλειστού δωματίου μου, γύρεψα μετά ένα χέρι να με κρατήσει μα το μόνο που κράτησα και κρατάω ακόμα είναι ο πόνος. Δεν ρώτησα ποτέ γιατί και δεν νομίζω να μπορούσε να μου το εξηγήσει μα με τον καιρό κατάλαβα, δεν φοβάμαι μένω εκεί ασάλευτη. Και αναρωτιέμαι πως ο κόσμος όντας τόσο μικρός χώρεσε όλους εμάς; Όχι δεν μας χώρεσε μόνο εκείνους τους λίγους που καταδίκασαν όλους εμάς να ζούμε έξω από τον κόσμο. Αλήθεια πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος ο μεγάλος, ο μικρός; Πόσο άδειος; Δεν χωράει πάρα μόνο χρήματα,πολυκατοικίες, εταιρίες,τράπεζες και ό,τι έχει να κάνει με ύλη.Την αγάπη και τα όνειρα μας δεν βρήκε τόπο να τα χωρέσει και λοιπόν καταντήσαμε και εμείς να ζούμε μέσα και ταυτόχρονα έξω από α...

Αν δεν φωνάζεις, αν δεν γελάς δυνατά, αν δεν πηγαίνεις για καφέ, αν δεν έχεις μια τρέλα, αν δεν είσαι στα κοινωνικά μέσα, αν δεν βρίζεις, αν δεν αγοράζεις, αν δεν φτιάχνεσαι δεν θεωρείσαι κοινωνικά αποδεκτός. Και όλοι σε χαρακτηρίζουν ξενέρωτο.  Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί που δεν  θέλουν να αναλώνονται μέσα στον πολύ κόσμο και μέσα σε αυτή την κοινωνία του συμφέροντος. Που δεν επιθυμούν να ταυτίζονται με όλο τον κόσμο, που δεν χρειάζεται να φωνάζουν για να ακουστούν, που διασκεδάζουν χωρίς πολύ φασαρία, που τους διακατέχει μια απίστευτη ηρεμία και ψυχική δύναμη, αυτούς που εσείς δεν μπήκατε ποτέ στον κόπο να γνωρίσετε, που δεν του δώσατε περιθώρια, που τους περιθωριοποιήσατε γιατί δεν πληρούσαν τα κριτήρια του κοινά αποδεκτού.  Αρέσκεστε σε αυτούς που φωνάζουν, που και καλά κουβαλάνε και τρέλα και όταν τους βαρεθείτε περνάτε απλά στους επόμενους. Τους ανθρώπους δεν τους χρησιμοποιούμε απλά για να περνάμε την ώρα μας αλλά να τους αγαπάμε και όχι το μόνο να διασκεδά...

Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει κάτι, που δεν ξέρει ούτε αυτός τι εκείνο αυτό που τρέχει να προλάβει. Ένας κόσμος που καταρρέει, παιδιά αιματωμένα να φιγουράρουν στις διάφορες τηλεοράσεις ή να κάνουν το γύρω του διαδικτύου. Χιλιάδες άνθρωποι να σκοτώνονται, να βασανίζονται, να πεινάνε, να αρρωσταίνουν, να υποφέρουν. Και ναι να πουλιέται ο πόνος των συνανθρώπων μας, και 'μείς να παρατηρούμε σαν απλοί θεατές αυτήν τη πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας. Και αυτοί που κάθονται στις ψηλές καρέκλες να μας χωρίζουν σε κόμματα και σε ιδεολογίες ενώ εκείνοι το μόνο που ξέρουν δεν είναι πάρα να υπηρετούν καλύτερα το συμφέρον τους. Όλοι περιγράφουν το πόσο σάπια είναι η κοινωνία, πόσο σαθρή, πόσο άδικη μα κανείς δεν λέει να την αλλάξει και γιατί; Γιατί σε αυτή την κοινωνία λείπει η σημαντικότερη ιδεολογία αυτή της ανθρωπιάς, αυτό το ρόλο που όλοι πρέπει να τηρούμε! Όχι αυτόν του καταναλωτή, του ετεροκατευθυνόμενου, αλλά τον ρόλο του ανθρώπου. Σκεφτόμαστε το πως ...