Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Αmes de mer On est des milliers d'âmes embarquant dans des bateaux On cherche un avenir meilleur Comme,  notre aujourd'hui, nos maisons et  nos vies sont détruits, On est victimes de la guerre, des jeux de pouvoir et de l'hypocrisie. En écoutant l’écho de nos cris de notre douleur et de notre désespoir. Je voudrais aussi vivre, vivre,  Amène-moi au voyage de l'amour   ne me quitte pas dans la mer. Mer, un enfer injuste qui coupe le fil de nos vies, On n'a jamais réussi, attraper la terre, Seul objectif, d'acheter l’espoir pour la vie. Notre ciel est plein d'ombres de mort. Oι ψυχές της Θάλασσας X ιλιάδες ψυχές επιβιβάζομαστε σε βάρκες Αναζητούμε ένα καλύτερο αύριο Αφού διέλυσαν το σήμερα μας,τα σπίτια μας,τη ζωή μας. Είμαστε θύματα πολέμων,παιχνιδιών εξουσίας και υποκρισίας. Αντηχούν κραυγές πόνου,απόγνωσης, Θέλω και εγώ να ζήσω,να ζήσω, πάρτε και εμένα στο ταξίδι της αγάπης. μην με αφήνετε στο πέλαγος. Θέλω...

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας , που υποφέρουν από πείνα, που πεθαίνουν από πόλεμο, που δεν γνώρισαν αγάπη, που δεν πήγαν σχολείο, που δεν ξέρουν τι είναι παιδεία, που δεν βρέθηκε κανείς να τους συμπαρασταθεί, που δεν πέρασαν ποτέ σε ένα καφέ την ώρα τους, που δεν πήγαν ποτέ θάλασσα, που δεν ξέρουν τι θα πει ξεγνοιασιά, που δεν έχουν γονείς, που δεν έχουν σπίτι, που δεν έχουν ρούχα, παπούτσια, που δεν έχουν πόδια, που δεν έχουν χέρια, που δεν έχουν την όραση, την ακοή, την ομιλία τους, που παλεύουν για τη ζωή τους, άρρωστοι με καρκίνο, λευχαιμία, ψυχοπαθείς που παλεύουν σε ένα ψυχιατρείο, που έχουν ανορεξία, που έχουν παχυσαρκία, ναρκομανείς και αλκοολικοί που παλεύουν για αποτοξίνωση, που αυτοκτονούν, που ζουν και δεν ζουν, που κλαίνε, που σπαράζουν, που έχασαν ένα δικό τους άνθρωπο, που χτυπάνε ,που χτυπιούνται, που βασανίζουν ,που βασανίζονται, που δεν μιλάνε, που φοβίζουν, που φοβούνται, που βρίσκονται σε απόγνωση, που βρίζουν, που περιθωριοποιούν ,που περιθωριοποιούνται, που πεθαίνου...

Όλες σου οι επιθυμίες και τα όνειρα καλά κλειδωμένα σε ένα μπαούλο, φυλαγμένα με άρτιο τρόπο γιατί πλέον είσαι ανίκανος να κάνεις άλλα. Αφομοιώθηκες στην καθημερινότητα, βουλιάζοντας στην ρουτίνα και στο άγχος. Να περιμένεις τα Σαββατοκύριακα, να ξεχνάς τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες που περνούν και αναμένεις τις διακοπές. Και μεγαλώνοντας θα λες έζησα μόνο τα Σαββατοκύριακα, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι.  Παραδωμένοι στο χρόνο, σε ένα ανύπαρκτο, άπιαστο μέλλον. Εγκλωβισμένοι στα πρέπει σας, ναι σε σένα μιλάω άνθρωπε, καλοκουρδισμένη μηχανή ίσως για καλό ίσως για κακό. Η ψυχή όμως δεν σε ακούει και δεν μπορείς να την υποτάξεις, ούρλιαξε μην φοβάσαι, όλοι σαν εσένα νιώθουν, αποτροπιασμό. Να λιποτακτήσεις και να αδρανοποιηθείς δεν ντρέπεσαι. Η μέρα δεν γυρίζει πίσω, δεν θα ξαναζήσεις ποτέ την ίδια στιγμή, αυτό δεν είναι μαγικό;  Μην χαραμίζεις τη ζωή που σου δόθηκε, μην περιμένεις μεγάλες στιγμές, αυτές που κάνουν τη διαφορά είναι εκείνες οι απλές, οι καθη...

Βλέπω το χωρίο μου,τις καρυδιές,το πράσινο και κάπου εκεί ανάμεσα το σπίτι μου.Αρχίζω να βαδίζω με γοργό βήμα προς τα εκεί και να που φτάνω και χίλια χαμόγελα καθρεφτίζονται στο πρόσωπο μου.Ανεβαίνω τα σκαλιά και στέκομαι στο πιο ψηλό σκαλοπάτι και βλέπω την πανέμορφη εκκλησία,το κλίμα του αμπελιού που κρέμεται με τόση ομορφιά, προχωρώ προς τα μέσα και να τώρα διακρίνω τις κερασιές,τις μηλιές και τώρα διακρίνω κάτι μεγάλα επιβλητικά κτήρια, όχι αυτό σε τίποτα δεν μοιάζει με το χωριό μου και να που ξανάρχομαι στην πραγματικότητα δεν βρίσκομαι εκεί,δεν διακρίνω πάρα μόνο κάτι λιγοστά δέντρα και εκατοντάδες αυτοκίνητα να περνούν. Περιμένω και περιμένω,κλείνω τα μάτια και όταν τα ανοίξω εύχομαι να μην βρίσκομαι εδώ.Σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς καθαρό αέρα,καμιά φωνή πάρα μόνο παραμιλητά και σκιές.Το αύριο αργεί και θα αργήσει για πολύ ακόμη.Ελπίζω πως θα κρύψω την απογοήτευση μέσα από τις φωτογραφίες μα η απόσταση μας χωρίζει, όλα είναι μακριά, όλοι είναι μακριά.Όχι δεν είναι τέσσερις τοίχ...