Παιδί της εξοχής

Βλέπω το χωρίο μου,τις καρυδιές,το πράσινο και κάπου εκεί ανάμεσα το σπίτι μου.Αρχίζω να βαδίζω με γοργό βήμα προς τα εκεί και να που φτάνω και χίλια χαμόγελα καθρεφτίζονται στο πρόσωπο μου.Ανεβαίνω τα σκαλιά και στέκομαι στο πιο ψηλό σκαλοπάτι και βλέπω την πανέμορφη εκκλησία,το κλίμα του αμπελιού που κρέμεται με τόση ομορφιά, προχωρώ προς τα μέσα και να τώρα διακρίνω τις κερασιές,τις μηλιές και τώρα διακρίνω κάτι μεγάλα επιβλητικά κτήρια, όχι αυτό σε τίποτα δεν μοιάζει με το χωριό μου και να που ξανάρχομαι στην πραγματικότητα δεν βρίσκομαι εκεί,δεν διακρίνω πάρα μόνο κάτι λιγοστά δέντρα και εκατοντάδες αυτοκίνητα να περνούν.

Περιμένω και περιμένω,κλείνω τα μάτια και όταν τα ανοίξω εύχομαι να μην βρίσκομαι εδώ.Σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς καθαρό αέρα,καμιά φωνή πάρα μόνο παραμιλητά και σκιές.Το αύριο αργεί και θα αργήσει για πολύ ακόμη.Ελπίζω πως θα κρύψω την απογοήτευση μέσα από τις φωτογραφίες μα η απόσταση μας χωρίζει, όλα είναι μακριά, όλοι είναι μακριά.Όχι δεν είναι τέσσερις τοίχοι ,δυο μονάχα και μια τζαμαρία.Χωρίς βουνό,χωρίς θάλασσα, που νομίζω πως κάθε μέρα με τα κτήρια της με καταπίνει.Παιδί της εξοχής σε μια μια μεγαλούπολη.

Ιουλιέτα Μιχαήλ