Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Αμέτρητες στιγμές να περνούν και 'γω να γυρίζω πίσω να τις κοιτάξω, γιατί τις έχασα ή μάλλον τις αγνόησα...Πόσο θλιβερό να χάνεις τις μέρες που δεν θα ξαναζήσεις για πράγματα χωρίς ουσιαστική ουσία. Και γω τώρα καθισμένη στο παγκάκι της γειτονίας μου, να σκέφτομαι ξανά και ξανά, ένα αεράκι κρύο να με διαπερνά. Οι στιγμές είναι σαν τα λουλούδια όταν τα προσέχεις και βλέπεις την ομορφιά τους κάθε μέρα δεν τα χάνεις.Αν όμως τα αφήσεις θα ξεράσουν, έτσι και οι στιγμές αν τις αφήσεις δεν θα βγάλουν άνθη δεν θα γίνουν αναμνήσεις.Το μόνο που θα απομείνει είναι στάχτη και η στάχτη δεν γεμίζει την καρδιά την αδειάζει, την πληγώνει...Μην ξεχνάς να ζει τις στιγμές, οι μέρες δεν θα ξανάρθουν πίσω, δεν θα δεις ούτε σε αναμνήσεις... Πιάσε τον ουρανό και κάνε τον ανάμνηση και φέρε τον στη γη,να 'χεις πάντα μια αγκαλιά. Iουλιέτα Μιχαήλ

Η ζωή είναι ένα βαγόνι σταματημένο, δεν ξέρεις πότε θα φύγει μα ξέρεις ότι είναι εκεί και σε περιμένει κάθε μέρα, μην ξεχνάς να το επίσκεφτεσαι και να το αγαπάς.Μέσα σε αυτό το βαγόνι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, να τους αγαπάς όλους, να μην ξεχνάς τις αναμνήσεις με τους σημαντικούς.Να τους αγαπάς τους ανθρώπους γιατί πάντα θα σε αγαπά ο πιο σημαντικός, ο Θεός. Σε αυτόν που το βαγόνι σου θα φτάσει στο τέλος εκεί.Αλλά μέχρι να φτάσει εκεί θα 'ναι σταματήμενο εκεί να σε περιμένει, μην το αφήνεις να περιμένει γιατί φθείρεται, άμα το ξεχνάς, ξεχνιέσαι και εσύ σαν άνθρωπος. Αν δεν ζεις και δεν αγαπάς δεν λογιέσαι άνθρωπος, λογιέσαι τέρας γιατί τα τέρατα είναι τρομαχτικά και έτσι θα καταντήσεις και εσύ όταν στο φυλαχτό του βαγονιού δεν έχεις αγάπη.Πρόσεξε μην βγείς από το τρένο ποτέ γιατί θα σε αφήσεις για πάντα! Ιουλιέτα Μιχαήλ

Στη ζωή οι άνθρωποι είναι πρόσκαιροι και περαστικοί, στη δική μου ζωή δεν θέλω ανθρώπους πρόσκαιρους και περαστικούς, θέλω ανθρώπους μόνιμους.Να τους αγαπάω, να τους προσέχω, να τους νοιάζομαι ακόμη και αν τους βλέπω λίγο να ξέρω ότι είναι εκεί για μένα για όλη μου τη ζωή...Να ξέρω πως δεν είναι τέρατα, πως δεν φοράνε μάσκες.Πληγώνομαι όταν φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπώ, λυπάμαι όταν σκέφτομαι ότι δεν θα τους έχω ποτέ... Δεν είναι που είμαι ευαίσθητη είναι ο κόσμος που είναι σκληρός.Δεν ζητάω πολλά, πως γίνεται οι άνθρωποι να αγαπούν και ύστερα να ξεχνούν, τι είναι η αγάπη,τρένο που φεύγει όχι δεν μπορείς να διατάζεις την καρδιά να μην αγαπάει, ίσως να μην αγάπησε ποτέ για να μπορούν έτσι εύκολα να φεύγουν. Όταν θέλεις να μείνεις στη ζωή του άλλου μπορείς έστω και να 'ρχέσαι λίγες στιγμές αλλά να έρχεσαι, να μην ξεχνάς να αγαπάς, γιατί τότε ξεχνάς να είσαι άνθρωπος...Το για πάντα που λέμε ακόμα και αν στις μέρες μας φαίνεται αστείο,υπάρχει αρκεί να το βρούμε μέσα μας,να το πάρουμ...

Μια ακόμη μέρα.Ο πόνο είναι διαφορετικός από χθες διαπερνά και του σκίζει τη ψυχή.Μια σιωπή που σκεπάζει τα πάντα με θλίψη. Μια σιωπή που  σκεπάζει  τα πάντα με θλίψη.Τίποτα δεν του λένε και  χαμογελούν ,όμως για εκείνον είναι τόσα πολλά τον σκιάζουν....Και κλαίνε για  λεφτά  να ταν μόνο τούτα τα προβλήματα που λύναμε..Τώρα πια η ψυχή του δεν ακούγεται,θέλει να φωνάξει μα την έχουν κλείσει σε  κουτιά ..Πω να ξεχάσει όταν του  υποσχόταν   ουρανούς  και  αντί  για αυτό πήρε ένα κενό,που δεν  μπορεί  να βγει απ’ έξω.  Κοιτάζει  για ώρες τη βροχή.. Ώρες ώρες δεν νιώθει τη ψυχή του,μακριά να ‘ναι και όπου να ‘ναι...Άνθρωποι σου  λέει  και μεγάλες  υποσχέσεις  και το μόνο που παίρνεις είναι  αχαριστία . Ειρωνεία αυτή η ζωή,ειρωνεία και δεν  λέει  να σταματήσει πότε. Ξανακοιτάει  επίμονα τη βροχή,θα ‘ρθει δεν θα ‘ρθει;   Αναρωτιέται ...