'Άνθρωποι να γελάσουμε μαζί πολλοί,να κλάψουμε κανένας...
Μια ακόμη μέρα.Ο πόνο είναι διαφορετικός από χθες διαπερνά και του σκίζει τη ψυχή.Μια σιωπή που σκεπάζει τα πάντα με θλίψη. Μια σιωπή που σκεπάζει τα πάντα με θλίψη.Τίποτα δεν του λένε και χαμογελούν ,όμως για εκείνον είναι τόσα πολλά τον σκιάζουν....Και κλαίνε για λεφτά να ταν μόνο τούτα τα προβλήματα που λύναμε..Τώρα πια η ψυχή του δεν ακούγεται,θέλει να φωνάξει μα την έχουν κλείσει σε κουτιά ..Πω να ξεχάσει όταν του υποσχόταν ουρανούς και αντί για αυτό πήρε ένα κενό,που δεν μπορεί να βγει απ’ έξω. Κοιτάζει για ώρες τη βροχή.. Ώρες ώρες δεν νιώθει τη ψυχή του,μακριά να ‘ναι και όπου να ‘ναι...Άνθρωποι σου λέει και μεγάλες υποσχέσεις και το μόνο που παίρνεις είναι αχαριστία . Ειρωνεία αυτή η ζωή,ειρωνεία και δεν λέει να σταματήσει πότε. Ξανακοιτάει επίμονα τη βροχή,θα ‘ρθει δεν θα ‘ρθει; Αναρωτιέται ...