Ζήσε μου λένε και εγώ διστάζω μην ποδοπατήσω σκιές των άλλων
Κρίνετε, συγκρίνετε, σχολιάζετε, νιώθετε καλύτεροι, ανώτεροι, κανένα σημάδι συμπόνιας, ανθρωπιάς πάρα μόνο σημάδια εγωισμού, ανειλικρίνειας και ψευτιάς! Όλοι έχουμε τον ίδιο προορισμό ό,τι και αν έχει προηγηθεί. Κάποιοι έχουν γλώσσα για να δημιουργούν κόσμους και άλλοι για να τους χαλάνε. Και έχω μαρτυρικά την ίδια επιθυμία να φωνάξω στον κόσμο όλο ΑΛΛΑΞΕ! Γίνε πιο ανθρώπινος, αγάπησε πιο πολύ, συμπόνεσε πιο πολύ. Και όμως τώρα δα αντιλαμβάνομαι ότι θα ζήσω και θα πεθάνω με το ίδιο παράπονο, ενός κόσμου που ονειρεύτηκα και δεν έζησα, ένα κόσμο χωρίς πτώματα να κείτονται σε κάθε δρόμο όλου του κόσμου, χωρίς δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα των ανθρώπων κάθε γωνιάς, χωρίς ψέμα, με αυθεντικότητα και αιωνιότητα χωρίς φόβο να μπορούμε να πούμε για πάντα! Παρατηρώ και μένω άναυδη, κάτι καλύτερο ουρλιάζω, κάτι καλύτερο μα όλοι σωπαίνουν... Ζήσε μου λένε και εγώ διστάζω μην ποδοπατήσω σκιές των άλλων, ενώ έχω ποδοπατήσει την ύπαρξη μου και όχι την σκία μου... προσπαθούσα να κλείσω τα αυτιά...