Ζήσε μου λένε και εγώ διστάζω μην ποδοπατήσω σκιές των άλλων

Κρίνετε, συγκρίνετε, σχολιάζετε, νιώθετε καλύτεροι, ανώτεροι, κανένα σημάδι συμπόνιας, ανθρωπιάς πάρα μόνο σημάδια εγωισμού, ανειλικρίνειας και ψευτιάς! Όλοι έχουμε τον ίδιο προορισμό ό,τι και αν έχει προηγηθεί. Κάποιοι έχουν γλώσσα για να δημιουργούν κόσμους και άλλοι για να τους χαλάνε. Και έχω μαρτυρικά την ίδια επιθυμία να φωνάξω στον κόσμο όλο ΑΛΛΑΞΕ! Γίνε πιο ανθρώπινος, αγάπησε πιο πολύ, συμπόνεσε πιο πολύ. Και όμως τώρα δα αντιλαμβάνομαι ότι θα ζήσω και θα πεθάνω με το ίδιο παράπονο, ενός κόσμου που ονειρεύτηκα και δεν έζησα, ένα κόσμο χωρίς πτώματα να κείτονται σε κάθε δρόμο όλου του κόσμου, χωρίς δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα των ανθρώπων κάθε γωνιάς, χωρίς ψέμα, με αυθεντικότητα και αιωνιότητα χωρίς φόβο να μπορούμε να πούμε για πάντα! Παρατηρώ και μένω άναυδη, κάτι καλύτερο ουρλιάζω, κάτι καλύτερο μα όλοι σωπαίνουν...

Ζήσε μου λένε και εγώ διστάζω μην ποδοπατήσω σκιές των άλλων, ενώ έχω ποδοπατήσει την ύπαρξη μου και όχι την σκία μου... προσπαθούσα να κλείσω τα αυτιά μου στις κραυγές που μου ξέσκιζαν τη ψυχή μου μέρα πάρα μέρα, σταματήστε κραύγαζα, "μην κατασπαράζετε " και χάνονταν η φωνή μου σε άγνωρα μέρη και εμένα και εκείνων των λίγων-πολλώ που ονειρεύονται. Και έκανα το λάθος να ρωτήσω το γιατί, αποπειράθηκα να το ψάξω μανία, πόσο λάθος ήμουν, δεν υπάρχει ουσία, υπάρχει νόημα και αυτό έπρεπε να ψάχνω.

Συγχωρέστε με λοιπόν καλοί μου άνθρωποι όπως σας από αποκαλούσε και ο Βέγγος, συγχωρέστε με που σας αγάπησα, που σας πίστεψα, που σας νοιάστηκα,που φοβάμαι κάθε μέρα για σας, με βαριά καρδιά σας λέω λυπάμαι για την κατάντια μας!

Ιουλιέτα Μιχάηλ