Ο θάνατος

Είναι πάντα ο θάνατος απρόσμενος, που κανείς δεν τον περιμένει όσο και αν τον φανταστεί, σχεδόν όλοι ζούμε λες και είμαστε αιώνιοι στη γη. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτόν και κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται σε αυτόν, τρομοκρατούμαστε στη σκέψη και αλλάζουμε κουβέντα. Μέχρι που φεύγει κάποιος αγαπημένος μας και συγκλονιζόμαστε. Η απώλεια είναι πάντα ένα κενό στη ζωή μας. Βλέπουμε σιγά σιγά κάποιον που αγαπάμε να φεύγει, να απομακρύνεται, αλλά καρφώνεται στη μνήμη μας η όψη του. 

Έπειτα, όλα τα άλλα μικραίνουν, η καρδιά μας μεγαλώνει και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν γίνεται να φοβόμαστε τον θάνατο αλλά την ίδια στιγμή να φοβόμαστε να ζήσουμε, δεν μπορούμε να παραδινόμαστε και να χάνουμε άσκοπα τις μέρες μας. 

Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο την κάθε μέρα μας και να σταματήσουμε να περιμένουμε κάθε μέρα, το Σαββατοκύριακο, τις διακοπές, τους καλύτερους ανθρώπους ή τις καλύτερες μέρες να 'ρθουν. Πρέπει να απολαμβάνουμε τις πιο μικρές, απλές στιγμές, γιατί η ευτυχία και η ουσία βρίσκεται μέσα μας.

Για τον παπού μου που έφυγε...