Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Άραγε αναρωτηθηκαμε ποτέ τι έχει περάσει αυτός ο άνθρωπος που αποκαλούμε ενοχλητικό,μήπως έχουμε σκεφτεί τι περνάει,πόσο πονάει,πόσο μόνος είναι.Μήπως έχουμε σκεφτεί ποτέ πρίν μιλήσουμε ή απλά ανοίγουμε το στόμα μας διάπλατα και προσβάλουμε συνεχώς χωρίς εξήγηση γιατί νομίζουμε πως είμαστε αληθινοί εμείς . Είναι σωστό να θεωρούμε αλήθεια για κάτι που ούτε καν μπήκαμε στο κόπο να το δούμε;  Ακούμε πως είμαστε ωραίοι και τέλειοι και το πιστεύουμε αλλά τι μένει τη νύχτα,μια μοναξιά,ένας πόνος και κανένας.Γιατί; Γιατί να κρίνουμε όταν εμείς πληγωνόμαστε,μήπως όταν γεννιόμασταν μας έδωσε κάποιος το δικαίωμα να κρίνουμε ή να εκθέτουμε; Η τι νομίζουμε πως ο κόσμος μας ανήκει; Αλλά ξέρετε να το πάρετε το κόσμο σας,σας ανήκει έτσι όπως το κάνετε ντρέπομαι να σας αντικρίσω, ντρέπομαι να αντικρίσω την κοινωνία γιατί το μόνο που θα δω είναι κάτι γυρισμένες πλάτες,άνθρωποι βαλμένοι σε βιτρίνες και κουτιά.Να τον χαίρεστε λοιπόν το κόσμο,σας τον χαρίζω δικό σας τι να το κάνετε?Να τον βάλετε σε ...

T α αισθήματα των ανθρώπων δεν μπαίνουν σε συρματομπλέγματα , γιατί στο συρματόπλεγμα στιγμάτισε το σώμα του ανθρώπου αλλά   ποτέ   την ψυχή.Έτσι των ηρώων μας την ψύχη δεν την διαπέρασαν οι σφαίρες, μπορεί να σκοτώθηκαν αλλά δεν πέθαναν. Το τουφέκι είναι κολλημένο στα χέρια τους,στα μάτια τους βαθιά ο καημός,όταν σφίγγουν το όπλο σμίγει η γη με τον ουρανό.Όταν χαμογελάνε μια ελπίδα φεύγει απ’ τα χείλια τους.Με το αίμα τους γράψανε την ιστορία τους στα κορμιά των τυράννων,στις πέτρες των βουνών,στο χώμα.Την νύχτα το φεγγάρι γυρεύει τους σκοτωμένους ανάμεσα σε κεφάλια και σε πόδια με ένα παράπονο σαν να θέλει κάτι να πεί αλλά δεν μπορεί....   Το πιο θλιβερό είναι ότι το σκοτάδι έρχεται με την αυγή και εκεί είναι τα μάτια που κλείνουν.Τότε που ο πόνος πνίγεται και η καρδιά μεγαλώνει . Και σαν έρχεται η αυγή τότε ο δρόμος προς το θεό είναι πίο κοντά ,ο δρόμος προς την λευτεριά πλησιάζει...Των ηρώων τα χέρια πάνε τόσο πιο πολύ και μοιάζουν με το χώμα,τα μάτια τους τόσο π...

            Όσο και αν προσπαθούμε να κρύψουμε τον  εαυτό  μας και να το  κάνουμε  όμορφο με μεικάπ και ώραια ρούχα δεν μπορούμε γιατί η μάσκα διαρκεί για λίγο κρύβουμε τα συναισθήματα μας με μεικαπ,κουστούμια και φορέματα όμως την καρδιά μας δεν μπορούμε να την καλύψουμε... Αυτοί είμαστε όσο και αν θέλουμε να κρυφτούμε δεν μπορούμε η ψυχή μας δεν μπαίνει σε κουτιά ούτε σε βιτρίνες..... Ερχόμαστε πάλι στο κουτό άψυχο παρόν που όσο και αν προσπαθούμε να βάλουμε τα συναισθήματα μας σε μπαούλο και να τα κλειδώσουμε αυτά  επανέρχονται  ακόμα πιο δυνατά. Παλεύουμε μέσα μας να διώξουμε το θυμό,παλεύουμε μέσα μας να διώξουμε την λύπη,παλεύουμε μέσα μας να σταματήσουμε να πονάμε,αλλά μάταια παλεύουμε γιατί όσο και αν προσπαθούμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να το κρύψουμε. Κατάντησε η ζωή μας μουντή ανάμεσα σε άσπρους τοίχους,να κρίνουμε καταστάσεις,γεγονότα και ανθρώπους,δεν μπαίνουμε ούτε καν στο κόπο να αναρωτηθούμε ...