Οι ήρωες

Tα αισθήματα των ανθρώπων δεν μπαίνουν σε συρματομπλέγματα, γιατί στο συρματόπλεγμα στιγμάτισε το σώμα του ανθρώπου αλλά ποτέ την ψυχή.Έτσι των ηρώων μας την ψύχη δεν την διαπέρασαν οι σφαίρες, μπορεί να σκοτώθηκαν αλλά δεν πέθαναν. Το τουφέκι είναι κολλημένο στα χέρια τους,στα μάτια τους βαθιά ο καημός,όταν σφίγγουν το όπλο σμίγει η γη με τον ουρανό.Όταν χαμογελάνε μια ελπίδα φεύγει απ’ τα χείλια τους.Με το αίμα τους γράψανε την ιστορία τους στα κορμιά των τυράννων,στις πέτρες των βουνών,στο χώμα.Την νύχτα το φεγγάρι γυρεύει τους σκοτωμένους ανάμεσα σε κεφάλια και σε πόδια με ένα παράπονο σαν να θέλει κάτι να πεί αλλά δεν μπορεί.... 

Το πιο θλιβερό είναι ότι το σκοτάδι έρχεται με την αυγή και εκεί είναι τα μάτια που κλείνουν.Τότε που ο πόνος πνίγεται και η καρδιά μεγαλώνει.Και σαν έρχεται η αυγή τότε ο δρόμος προς το θεό είναι πίο κοντά ,ο δρόμος προς την λευτεριά πλησιάζει...Των ηρώων τα χέρια πάνε τόσο πιο πολύ και μοιάζουν με το χώμα,τα μάτια τους τόσο πιο πολύ με τον ουρανό και η ψύχη τους με την λευτεριά.Στη πέτρα που κάθισαν κάτσαμε να διαβάσουμε την ψύχη τους, σαν να διαβάζαμε πρώτη φορά Ιστοριά. Οι ήρωες ψάχνουν μέσα στον ουρανό να βρούνε το αστέρι ,όμως δεν φοβούνται να ανέβουν ψηλά, θέλουν να ανέβουν και να πάρουν ένα αστέρι .Τώρα δεν απόμειναν  σφαίρες γεμίζουν τα τουφέκια με την καρδιά τους.Πολλοί σκοτώνονται αλλά κανένας δεν πεθάνει γιατί γίνονται αθάνατοι.Κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια και κάθε ψυχή χιλιάδες ελπίδες.

Ιουλιέτα Μιχαήλ