Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Στην άκρη του νήματος,μια τέλεια, ένα τέλος και όλα ανεξήγητα. Ουρανός,θάλασσα μπλε, αυτό μονάχα λέει τα πάντα, ένα τίποτα! Έτσι ήταν όλων οι ζωές με νόημα και χωρίς, τα πάντα και τίποτα. Ποιός να καταλάβει; Κανείς μάλλον, ανάλωση στις απαντήσεις. Η αναζήτηση χωρίς τελεία μόνο κόμματα και θαυμαστικά! Μια πορεία προς το χάος ανούσια και ουσιαστική, λέξεις που στον καθένα μέσα σημαίνουν πάντα κάτι άλλο. Για κάποιους ζωή είναι αγάπη, για άλλους δουλειά  και πολύ λυπηρό για κάποιους χρήματα. Κανείς, όλοι ξένοι και γνωστοί με κοινά χωρίς κοινά, ψεύτες και έμπιστοι, τίποτα δεν γνωρίζουμε πάρα μόνο ελάχιστα για τη ζωή. Η διδαχή έρχεται από τους άλλους με καράβι, με αυτοκίνητο,  με αεροπλάνο, θα σας γελάσω πάλι κανείς δεν ξέρει. Και τι σημασία έχει να ξέρεις; Όταν μπορείς και νιώθεις τα πάντα  και το τίποτα, τα ανούσια και τα ουσιαστικά, τότε δίνεις τα νοήματα μόνος. Γράφεις μουσική χωρίς να ξέρεις από νότες στο δικό σου πιάνο,  που δεν ξέρε...

Και ήθελα να κλάψω, να βροντήξω από κλάμα για να νομίζω πως βρέχει, όχι τίποτα άλλο να νιώσω ρομαντικά και καλά δίπλα στη βροχή της ψυχής μου, πως όλοι τάχα την αγαπούν και τη γλυκοκοιτάζουν.  Μα δεν μπορούσα να με ξεγελάσω, δεν μπορούσα να ωραιοποιήσω αυτή την πίκρα και έτσι λοιπόν έκλαιγα όχι σαν βροχή αλλά σαν μανιασμένο ποτάμι που τα παίρνει όλα μαζί του και όμως στο τέλος πέφτει και ησυχάζει, έτσι και εγώ μετά από πολλά δάκρυα που ναι όμορφα και άγρια σαν καταρράκτες, ηρέμησα και κατάφερα να κατασταλάξω, να κοπάσει η τρικυμία μέσα μου.  Τότε μπόρεσα και σκέφτηκα και έκανα την δύσκολη συνειδητοποίηση ότι όλα είναι στο μυαλό μας που δημιουργεί μια ζωή, ένα χαρακτήρα που ωστόσο ορίζεται από άλλους, αν με κάποιον είσαι χαλαρός τότε νομίζεις ότι είσαι χαλαρός και μπορεί με κάποιον άλλο να σαι τόσο αυστηρός και σφιχτός, κρυμμένοι μέσα σου χίλιοι εαυτοί και τον πραγματικό τον κρατάς για σένα και ίσως κάποτε για τους εκλεκτούς της καρδιάς σου.  Μα καταπίεσε αυτόν ...

Και δημιουργήσαμε δεύτερους εαυτούς, δεύτερες προσωπικότητες, διπλές ζωές, διπλοπρόσωποι όλοι μας, απροκάλυπτα μάλιστα, χωρίς αιδώ(ντροπή), από θρασυδειλία, από τον εχθρό μας, την απόρριψη που μας γύρο φέρνει όλη μας της ζωή, χρειαζόμαστε επιβεβαίωση για να ξέρουμε πως υπάρχουμε. Τι ψέμα και αυτό, ο ένας εαυτός να φωνάζει ελευθερία και άλλος να τον σκλαβώνει στα θέλω των άλλων.  Τραγική ειρωνεία, να μην ξέρουμε τι θέλουμε, να πέφτουμε και να θέλουμε να σηκωθούμε και μετά να ξανά πέφτουμε, να κλαίμε και την ίδια στιγμή να γελάμε, να μην γνωρίζουμε  και να κάνουμε πως γνωρίζουμε. Τι άραγε χωρίζει άραγε τα διπλά εγώ μας;  Μάλλον η ανθρώπινη υπόσταση που ορίζεται από τους ανθρώπους αυτούς που ξέρουμε και αυτούς που δεν ξέρουμε, από τα πρότυπα που επιβάλλονται, από τα στυλ, τα ρούχα, τα πρόσωπα από όλα όλα αυτά που έφτιαξαν οι άνθρωποι για να δείξουν πως κάποιοι είναι καλύτεροι από κάποιους, μα όχι όλοι ίδιοι είμαστε, μοναδικά διαφορετικοί και σπάνια ο καθένας μας ξεχωρ...

Και συλλογίζομαι και συλλογίζομαι και δεν μπορώ να βρω μια άκρη, στεναχωριέμαι βαθιά μέσα μου για τα περασμένα,για τα τωρινά και δεν βρίσκει λιμάνι να αράξει το μυαλό, δεν ησυχάζει. Κανείς δεν ξέρει να πει το γιατί, από μικρή συνέχεια σκεφτόμουν μανιωδώς και αυτή η συνήθεια μου έμεινε για χρόνια! Να ψάχνω τους πάντες και να προσπαθώ να καταλάβω με πάθος τι συντρέχει.  Μα κάπου στη μέση ξέχασα να σκεφτώ να ζήσω μια ζωή στο έπακρο της και ξεχνούσα πως δίπλα μου κάθε μέρα πέθαιναν χιλιάδες άνθρωποι, που ίσως κάποιους να μπορούσα να τους σώσω, αλλά προτίμησα την αδράνεια και τη σκέψη και όχι μόνο αυτό αλλά κάτι χειρότερο ξεχνούσα να ζήσω, να γελάσω και φοβόμουν γιατί ένιωθα τύψεις για αυτούς που βασανίζονται και βασανιζόμουν και γω μαζί τους να μάθω αυτό το ανεξήγητο και χιλιοειπωμένο γιατί... Όπου κάπου έφτανα σε μια βασανιστική μέση ποτέ σε ένα τέλος, ποτέ δεν τα κατάφερα, παρόλα αυτά κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει το γιατί αλλά το επειδή.  Ζήσε μου λεγα ,ζήσε και το σκεφ...