Αγάπησε σε, τι δεν καταλαβαίνεις, είσαι ο οδηγός στο τιμόνι

Και ήθελα να κλάψω, να βροντήξω από κλάμα για να νομίζω πως βρέχει, όχι τίποτα άλλο να νιώσω ρομαντικά και καλά δίπλα στη βροχή της ψυχής μου, πως όλοι τάχα την αγαπούν και τη γλυκοκοιτάζουν. 

Μα δεν μπορούσα να με ξεγελάσω, δεν μπορούσα να ωραιοποιήσω αυτή την πίκρα και έτσι λοιπόν έκλαιγα όχι σαν βροχή αλλά σαν μανιασμένο ποτάμι που τα παίρνει όλα μαζί του και όμως στο τέλος πέφτει και ησυχάζει, έτσι και εγώ μετά από πολλά δάκρυα που ναι όμορφα και άγρια σαν καταρράκτες, ηρέμησα και κατάφερα να κατασταλάξω, να κοπάσει η τρικυμία μέσα μου. 

Τότε μπόρεσα και σκέφτηκα και έκανα την δύσκολη συνειδητοποίηση ότι όλα είναι στο μυαλό μας που δημιουργεί μια ζωή, ένα χαρακτήρα που ωστόσο ορίζεται από άλλους, αν με κάποιον είσαι χαλαρός τότε νομίζεις ότι είσαι χαλαρός και μπορεί με κάποιον άλλο να σαι τόσο αυστηρός και σφιχτός, κρυμμένοι μέσα σου χίλιοι εαυτοί και τον πραγματικό τον κρατάς για σένα και ίσως κάποτε για τους εκλεκτούς της καρδιάς σου.

 Μα καταπίεσε αυτόν τον εαυτόν πάντα καταλήγει να ναι προβληματικός και από την άλλη προσπαθείς να μοιάσεις σε άλλους μα μάταια και αυτό, σε πονάς, σε πατάς, σταμάτα μια φορά και αγάπησε τον εαυτό σου για να αγαπήσεις και τους γύρω σου, αυτό είναι το κουσούρι όλων, η έλλειψη σωστής αγάπης του εαυτούς μας. Αγάπησε σε, τι δεν καταλαβαίνεις, είσαι ο οδηγός στο τιμόνι, είσαι το βαγόνι σου, πως αν αυτά δεν τα ελέγχεις θα βάλεις και άλλους ανθρώπους μέσα, θα χαθείς στο πέρας....

Ιουλιέτα Μιχαήλ