Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει

Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει κάτι, που δεν ξέρει ούτε αυτός τι εκείνο αυτό που τρέχει να προλάβει. Ένας κόσμος που καταρρέει, παιδιά αιματωμένα να φιγουράρουν στις διάφορες τηλεοράσεις ή να κάνουν το γύρω του διαδικτύου. Χιλιάδες άνθρωποι να σκοτώνονται, να βασανίζονται, να πεινάνε, να αρρωσταίνουν, να υποφέρουν. Και ναι να πουλιέται ο πόνος των συνανθρώπων μας, και 'μείς να παρατηρούμε σαν απλοί θεατές αυτήν τη πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας. Και αυτοί που κάθονται στις ψηλές καρέκλες να μας χωρίζουν σε κόμματα και σε ιδεολογίες ενώ εκείνοι το μόνο που ξέρουν δεν είναι πάρα να υπηρετούν καλύτερα το συμφέρον τους.

Όλοι περιγράφουν το πόσο σάπια είναι η κοινωνία, πόσο σαθρή, πόσο άδικη μα κανείς δεν λέει να την αλλάξει και γιατί; Γιατί σε αυτή την κοινωνία λείπει η σημαντικότερη ιδεολογία αυτή της ανθρωπιάς, αυτό το ρόλο που όλοι πρέπει να τηρούμε! Όχι αυτόν του καταναλωτή, του ετεροκατευθυνόμενου, αλλά τον ρόλο του ανθρώπου. Σκεφτόμαστε το πως πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία, το πως να εξουσιάζεται, πως να κατευθύνεται η οικονομία μα ποτέ δεν σκεφτόμαστε πως να γίνουμε συνάνθρωποι.

 Το σπίτι μας και η πραγματικότητα μας δεν απέχει από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και θα ‘ρθει η στιγμή που θα τα μάθουμε. Προσπαθείστε λοιπόν κάθε μέρα και με τον πιο μικρό τρόπο να αλλάξετε τον κόσμο, μην περιμένετε συνέχεια τους άλλους, μην λέτε μα είμαι μόνος μου, όχι ο καθένας ξεχωριστά βάζοντας ένα λιθαράκι την ημέρα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος μας περιμένει, κάθε μέρα κάποιος εκεί έξω σας χρειάζεται δεν το φωνάζει αλλά εσείς το ξέρετε.

Iουλιέτα Μιχαήλ