Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Η φωτοβολίδα της τηλεόρασης έχει σκάσει εδώ και καιρό και η προσοχή έχει επικεντρωθεί στον κρότο και όχι στην σπίθα. Δυστυχώς, η τηλεόραση βρίσκεται σε μια παρακμιακή εποχή και έχει χάσει την παλιά της αίγλη. Οι τηλεοπτικές εκπομπές των ριάλιτι σόου στην τηλεόραση επικρατούν με τεράστια νούμερα τηλεθέασης έναντι των υπολοίπων εκπομπών. Τα ριάλιτι σόου πουλούν τον άνθρωπο και προβάλουν κυρίως τις αδυναμίες του και τη συγκρουσιακή του φύση, έχουν εξελιχθεί στα καλύτερα παζάρια και αναλώνονται διαρκώς στην εμπορικότητα. Το Χαϊβάν παζάρ, λοιπόν, είναι μια εμποροπανήγυρις που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη στο Διδυμότειχο, που βρίσκεται στην Ελλάδα. Στο παρελθόν, πολλοί ζωέμποροι και κτηνοτρόφοι πήγαιναν σε αυτό το παζάρι για να πουλήσουν τα ζώα τους ή για να διαλέξουν αυτά που θεωρούσαν οι ίδιοι τα καλύτερα στην πιάτσα. Οι ζωέμποροι λοιπόν περιεργάζονταν καλά τα ζώα και έλεγαν «αυτό μου κάνει», «αυτό δεν μου κάνει», «αυτό είναι λίγο γέρικο», «αυτό είναι λίγο παχύ» και απέρριπ...

Πείτε ένα γεια στα παιδιά που πεθαίνουν, πείτε ένα γεια σε αυτά που ακόμα μάχονται. Σε αυτά που η Ελπίς δεν τους εγκαταλείψε. Πείτε ένα γεια λοιπόν ακόμα και αν δεν ταιριάξαμε, μοιάζαμε γιατί ήμασταν όλοι μας παιδιά κάποτε, ακόμα και αν το ξεχάσαμε και μας μοιάζει με απάτη. Τα όνειρα που τους εγκατέλειψαν, που μας εγκατέλειψαν μην τα θρηνήσετε. Μόνο μην ξεχνάτε ποτέ σας να κοιτάζετε ψηλά για να ξεφύγετε από τον ρεαλιστικό αλληγορικό ετούτο κόσμο, μην αφήνετε την λήθη να σας κατατρώει. Σας έταξε πολλά η κοινωνία και της δώσατε χωρίς δισταγμό μέχρι και τη ψυχή σας. Μα τα τάγματα ήταν απλά το δέλεαρ για να αρχίσει η κατρακύλα σας. Να θυμάστε λοιπόν να λέτε γεια στα παιδιά. Σε αυτά που οι αξίες τους ποδοπατούνται στη βιασύνη των πόλεων και μένουν πίσω ανώνυμα. Ο άμαχος και ο καταδικασμένος λαός, σε βλέπουν με τα εκατομμύρια ανεξήγητα γιατί τους, κάνοντας αγωνιώδη προσπάθεια να τα εξηγήσουν και περιμένουν μια σου λέξη μα εσύ επιδεικτικά γυρνάς την πλάτη και ματαιώνονται όλες οι ελπίδες...

Λυπήσου αυτό το παιδί που περιμένει. Λυπήσου αυτό το παιδί που σε κοιτάζει στα μάτια Λυπήσου αυτό το παιδί που περιμένει να ζήσει Λυπήσου αυτό το παιδί που το σκοτώνεις, Γάζα, Αφρίν,Γκούτα,Χαλέπι και η καταμέτρηση δεν τελειώνει. Λυπήσου αυτό το παιδί που πριν προλάβει να πει την πρώτη του λέξη παιθαίνει,  πριν πάρει το πρώτο του παιχνίδι, πριν δει το φως της μέρας. Την ώρα που εσύ ξοδεύεσαι για ανούσια πράγματα. Λυπήσου αυτό το παιδί που βομβαρδίζεται την ώρα που κλαίει, σου φωνάζει, μα εσύ γυρνάς την πλάτη, ουρλιάζει, οι οιμωγές του φτάνουν σε όλο τον κόσμο, όλοι ακούν μα σωπαίνουν. Λυπήσου αυτό το παιδί που δεν θα πει ποτέ τη λέξη μάνα, που θα κάνει κηδεία για τη μέρα που γεννήθηκε. Μην περιμένεις να γίνει κάτι, όταν όλοι σκύβουν το κεφάλι με τάχα λύπη. Ξεχνάμε και υποκρινόμαστε ότι πενθούμε. Θυμήσου αυτό το παιδί που φοβάται και σφίγγει τα δόντια, προτού ξεψυχήσει, με τα αίματα στο κεφάλι. Πάλεψε για αυτό το παιδί που σου φωνάζει. Ζήσε γι...

Προσπαθούσα συνέχεια να βρω δύναμη να αντέξω όλα τα δύσκολα και εκεί που νόμιζα ότι δεν άντεχα τελικά τα κατάφερνα... Και τότε μου φέρνε και άλλα η μοίρα και δεν ήξερα πως θα τα προσπεράσω, συνέχεια το καράβι βούλιαζε και μετά επίπλεε. Ήταν ένα καράβι που γνώριζε καλά από φουρτούνες και ιδίως από ναυάγια. Αυτό το καράβι ήταν το καράβι της ζωής μου που με το καιρό ωρίμαζε και ήξερε να προσπερνά. Κάρφωνα ολοένα τα μάτια στον τοίχο αυτό το βράδυ που συλλογιζόμουν το καράβι μου με από ένα άλλο ολέθριο ναυάγιο, έψαχνα τα κομμάτια μου και έψαχνα και την αιτία..Την περίμενα μέρες την απάντηση μα άδικα απρόσμενα. Η προσμονή μου έγινε πληγή και έμεινε για πάντα ανοιχτή. Έπρεπε να δύναμαι να ζω με αυτή και τούτο ήταν η δύναμη μου και τούτο ήταν αυτό που με κρατούσε,δεν προσποιούμουν τάχα πως δεν υπήρχε ετούτη η πληγή, την έμαθα και εξοικειώθηκα μαζί της και ήταν το φως στις σκοτεινές μου μέρες εκείνες τις φουρτουνιασμένες. Και είχαν μαζευτεί πολλές πια και έλεγα πως δεν θα τις κουμαντάρω ...

Και όλο κάρφωνα τα μάτια στη γνωστή γωνία μα και εκείνη πια από το καιρό ντρεπόταν να με κοιτάξει δεν ήξερε τι θα πει στα παραπονεμένα μάτια μου γεμάτα μου. Τα είχε δει φορές και φορές να κλαίνε αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο να τα σταματήσει και τώρα από καιρό απέφευγε να με κοιτάξει γιατί εγώ όλο κοιτούσα επίμονα αυτή τη γωνία σαν να περίμενα να μου πει κάτι για να με παρηγορήσει έστω να μια κουβέντα μα όλο δεν έλεγε τίποτα... Και κάποτε με κοιτούσε για συμπόνια μα όσο ο πόνος μεγάλωνε το ύφος μου άλλαζε τώρα πια αναζητούσε κάποιον να σώσει τη ψυχή μου και τότε εκείνη η ίδια γωνία που κοιτούσα για χρόνια ντρεπόταν, την φόβισα μέχρι και αυτή και δεν ήθελε να της δώσω ούτε ένα σημάδι βελτίωσης για να νιώθει και αυτή τύψεις και τότε ένιωσα ολότελα τρελή γιατί περίμενα από μια γωνιά δωματίου να με κοιτάξει με συμπόνια. Μα να που μου θύμισε ότι και πριν πέντε χρόνια ήμουν εδώ και την κοιτούσα και ακόμα αυτό κάνω, μου φώναζε κάθε μέρα σταμάτα πια να με βλέπεις βγες έξω, με φοβόταν αφο...

Και όλο κρίνουμε και στήνουμε στον τοίχο τους ανθρώπους και γεμίζουμε το στόμα μας ένα σωρό κατηγορώ. Μετά το γελοίο είναι ότι λέμε ότι οι άλλοι μας κατηγορούν και έχουμε παράπονα... Δυστυχώς η υποκρισία μεταξύ μας μεγαλώνει, οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται πιο πολύ από ποτέ. Άνθρωποι που υποκρίνονται ότι εσύ τους πλήγωσες ενώ εκείνοι πλήγωσαν εσένα, άνθρωποι που σε υποστηρίζουν μπροστά σου μόνο για εκμετάλλευση και από πίσω σου γελούν όσο πιο δυνατά μπορούν.  Γίναμε όλοι κριτές και έχουμε πολύ μεγάλα στόματα και όμως το παίζουμε ανώτεροι και καλύτεροι από τους υπόλοιπους, ούτε που δίνουμε σημασία τι γίνεται γύρω μας, δείχνουμε και καλά ευαισθητοποίηση με μια κοινοποίηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και όταν όλα σβήνουν σκεφτόμαστε τι θα φάμε και που θα πάμε το καλοκαίρι μας και δεν μας νοιάζει τίποτα παρά μόνο ο εαυτός μας. Υποκριτές σε όλο μας το μεγαλείο, το παίζουμε ανήξεροι και καλοί αλλά η δηθενιά δεν κρύβεται φαίνεται και αν κανείς δεν μας το λέει είναι επειδή και εκείν...

  Αχ Τζερύνεια μάνα μου! Το όμορφο λιμάνι που έβλεπα στα τετράδια μου σαν παιδί και από πάνω να αναγράφεται ένα Δεν ξεχνώ τόσο χαράχτηκε μέσα μου που ξύπνησε ολοζώντανο. Μα αυτές τις σημαίες τις τουρκικές σημαίες πουθενά δεν μας τις έδειξαν, αυτές που μας πληγώνουν τόσα χρόνια.Το συρματόμπλεγμα στιγμάτισε το σώμα μα ποτέ την καρδιά και το νου! #nofilter #needed #capture #the #moment "Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη Θάλασσα της Κερύνειας"~Κώστας Μόντης~ Το λιμάνι της Κερύνειας Τα σπίτια άνηκαν σε Κύπριους και τώρα έχουν μετατραπεί σε εστιατόρια Στα στενά στην παλιά πόλη της Κερύνειας Το κάστρο της Κερύνειας που είναι το μεγαλύτερο στην Κύπρο Τα βουνά του Πενταδακτύλου Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από την Ιουλιέτα Μιχαήλ  ©Ιουλιέτα Μιχαήλ

Ζω,ζεις,ζει! Παλεύεις,παλεύουν,παλεύει! Λέξεις με γράμματα, λέξεις με φορτισμένο νόημα που αποδόθηκαν από τον ανθρώπινο νου! Παραπάνω μια ψεύτικη υποκειμενική λογική που την χαρακτηρίσαμε τέτοια για να νομίζουμε ότι ελέγχουμε τα πράγματα μα μας ελέγχουν , μας υποκινεί το συναίσθημα και οι αδυναμίες μας. Που είναι η αλήθεια; Δεν υπάρχει καμία αλήθεια πάρα μόνο η δική μας, από την μεριά του ο καθένας, από τον ίσκιο του που τρέχει καθημερινά να διατηρήσει μήπως πέσει η αυλαία ξαφνικά και φανεί ο ίδιος πραγματικά, κλειστές κουρτίνες και σκιές να φέγγουν πάνω σε αυτές και άδεια καθίσματα που γεμίζουν και αδειάζουν.  Αν μπορείς πραγματικά να δεις πίσω από την αυλαία, αλλά και τους ανθρώπους πάνω στα καθίσματα, όχι αυτούς που φεύγουν αυτούς που μένουν μπροστά μπροστά αλλά πάντοτε κρυμμένοι, τα φώτα πέφτουνε στις τελευταίες καρέκλες, πάντα σε αυτούς που φεύγουν με θεαματικές εξόδους, χωρίς πολλά λόγια μόνο με επιδιξειακές πράξεις... μα αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να διαλέγεις τ...

Στην άκρη του νήματος,μια τέλεια, ένα τέλος και όλα ανεξήγητα. Ουρανός,θάλασσα μπλε, αυτό μονάχα λέει τα πάντα, ένα τίποτα! Έτσι ήταν όλων οι ζωές με νόημα και χωρίς, τα πάντα και τίποτα. Ποιός να καταλάβει; Κανείς μάλλον, ανάλωση στις απαντήσεις. Η αναζήτηση χωρίς τελεία μόνο κόμματα και θαυμαστικά! Μια πορεία προς το χάος ανούσια και ουσιαστική, λέξεις που στον καθένα μέσα σημαίνουν πάντα κάτι άλλο. Για κάποιους ζωή είναι αγάπη, για άλλους δουλειά  και πολύ λυπηρό για κάποιους χρήματα. Κανείς, όλοι ξένοι και γνωστοί με κοινά χωρίς κοινά, ψεύτες και έμπιστοι, τίποτα δεν γνωρίζουμε πάρα μόνο ελάχιστα για τη ζωή. Η διδαχή έρχεται από τους άλλους με καράβι, με αυτοκίνητο,  με αεροπλάνο, θα σας γελάσω πάλι κανείς δεν ξέρει. Και τι σημασία έχει να ξέρεις; Όταν μπορείς και νιώθεις τα πάντα  και το τίποτα, τα ανούσια και τα ουσιαστικά, τότε δίνεις τα νοήματα μόνος. Γράφεις μουσική χωρίς να ξέρεις από νότες στο δικό σου πιάνο,  που δεν ξέρε...

Και ήθελα να κλάψω, να βροντήξω από κλάμα για να νομίζω πως βρέχει, όχι τίποτα άλλο να νιώσω ρομαντικά και καλά δίπλα στη βροχή της ψυχής μου, πως όλοι τάχα την αγαπούν και τη γλυκοκοιτάζουν.  Μα δεν μπορούσα να με ξεγελάσω, δεν μπορούσα να ωραιοποιήσω αυτή την πίκρα και έτσι λοιπόν έκλαιγα όχι σαν βροχή αλλά σαν μανιασμένο ποτάμι που τα παίρνει όλα μαζί του και όμως στο τέλος πέφτει και ησυχάζει, έτσι και εγώ μετά από πολλά δάκρυα που ναι όμορφα και άγρια σαν καταρράκτες, ηρέμησα και κατάφερα να κατασταλάξω, να κοπάσει η τρικυμία μέσα μου.  Τότε μπόρεσα και σκέφτηκα και έκανα την δύσκολη συνειδητοποίηση ότι όλα είναι στο μυαλό μας που δημιουργεί μια ζωή, ένα χαρακτήρα που ωστόσο ορίζεται από άλλους, αν με κάποιον είσαι χαλαρός τότε νομίζεις ότι είσαι χαλαρός και μπορεί με κάποιον άλλο να σαι τόσο αυστηρός και σφιχτός, κρυμμένοι μέσα σου χίλιοι εαυτοί και τον πραγματικό τον κρατάς για σένα και ίσως κάποτε για τους εκλεκτούς της καρδιάς σου.  Μα καταπίεσε αυτόν ...

Και δημιουργήσαμε δεύτερους εαυτούς, δεύτερες προσωπικότητες, διπλές ζωές, διπλοπρόσωποι όλοι μας, απροκάλυπτα μάλιστα, χωρίς αιδώ(ντροπή), από θρασυδειλία, από τον εχθρό μας, την απόρριψη που μας γύρο φέρνει όλη μας της ζωή, χρειαζόμαστε επιβεβαίωση για να ξέρουμε πως υπάρχουμε. Τι ψέμα και αυτό, ο ένας εαυτός να φωνάζει ελευθερία και άλλος να τον σκλαβώνει στα θέλω των άλλων.  Τραγική ειρωνεία, να μην ξέρουμε τι θέλουμε, να πέφτουμε και να θέλουμε να σηκωθούμε και μετά να ξανά πέφτουμε, να κλαίμε και την ίδια στιγμή να γελάμε, να μην γνωρίζουμε  και να κάνουμε πως γνωρίζουμε. Τι άραγε χωρίζει άραγε τα διπλά εγώ μας;  Μάλλον η ανθρώπινη υπόσταση που ορίζεται από τους ανθρώπους αυτούς που ξέρουμε και αυτούς που δεν ξέρουμε, από τα πρότυπα που επιβάλλονται, από τα στυλ, τα ρούχα, τα πρόσωπα από όλα όλα αυτά που έφτιαξαν οι άνθρωποι για να δείξουν πως κάποιοι είναι καλύτεροι από κάποιους, μα όχι όλοι ίδιοι είμαστε, μοναδικά διαφορετικοί και σπάνια ο καθένας μας ξεχωρ...

Και συλλογίζομαι και συλλογίζομαι και δεν μπορώ να βρω μια άκρη, στεναχωριέμαι βαθιά μέσα μου για τα περασμένα,για τα τωρινά και δεν βρίσκει λιμάνι να αράξει το μυαλό, δεν ησυχάζει. Κανείς δεν ξέρει να πει το γιατί, από μικρή συνέχεια σκεφτόμουν μανιωδώς και αυτή η συνήθεια μου έμεινε για χρόνια! Να ψάχνω τους πάντες και να προσπαθώ να καταλάβω με πάθος τι συντρέχει.  Μα κάπου στη μέση ξέχασα να σκεφτώ να ζήσω μια ζωή στο έπακρο της και ξεχνούσα πως δίπλα μου κάθε μέρα πέθαιναν χιλιάδες άνθρωποι, που ίσως κάποιους να μπορούσα να τους σώσω, αλλά προτίμησα την αδράνεια και τη σκέψη και όχι μόνο αυτό αλλά κάτι χειρότερο ξεχνούσα να ζήσω, να γελάσω και φοβόμουν γιατί ένιωθα τύψεις για αυτούς που βασανίζονται και βασανιζόμουν και γω μαζί τους να μάθω αυτό το ανεξήγητο και χιλιοειπωμένο γιατί... Όπου κάπου έφτανα σε μια βασανιστική μέση ποτέ σε ένα τέλος, ποτέ δεν τα κατάφερα, παρόλα αυτά κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει το γιατί αλλά το επειδή.  Ζήσε μου λεγα ,ζήσε και το σκεφ...