Χαϊβάν παζάρ
Η φωτοβολίδα της τηλεόρασης έχει σκάσει εδώ και καιρό και η προσοχή έχει επικεντρωθεί στον κρότο και όχι στην σπίθα. Δυστυχώς, η τηλεόραση βρίσκεται σε μια παρακμιακή εποχή και έχει χάσει την παλιά της αίγλη. Οι τηλεοπτικές εκπομπές των ριάλιτι σόου στην τηλεόραση επικρατούν με τεράστια νούμερα τηλεθέασης έναντι των υπολοίπων εκπομπών. Τα ριάλιτι σόου πουλούν τον άνθρωπο και προβάλουν κυρίως τις αδυναμίες του και τη συγκρουσιακή του φύση, έχουν εξελιχθεί στα καλύτερα παζάρια και αναλώνονται διαρκώς στην εμπορικότητα.
Το Χαϊβάν παζάρ, λοιπόν, είναι μια εμποροπανήγυρις που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη στο Διδυμότειχο, που βρίσκεται στην Ελλάδα. Στο παρελθόν, πολλοί ζωέμποροι και κτηνοτρόφοι πήγαιναν σε αυτό το παζάρι για να πουλήσουν τα ζώα τους ή για να διαλέξουν αυτά που θεωρούσαν οι ίδιοι τα καλύτερα στην πιάτσα. Οι ζωέμποροι λοιπόν περιεργάζονταν καλά τα ζώα και έλεγαν «αυτό μου κάνει», «αυτό δεν μου κάνει», «αυτό είναι λίγο γέρικο», «αυτό είναι λίγο παχύ» και απέρριπταν επιδεικτικά και με θράσος οποιοδήποτε δεν θεωρούσαν κατάλληλο για τη χρήση τους.
Παρομοίως, λειτουργούν και οι συνθήκες στο «Next Top Model of Greece» που έκανε το ντεμπούτο του στις 10 Σεπτεμβρίου, διόλου τυχαίος ο μήνας. Σε αυτό το ριάλιτι, λοιπόν, κάθονται τέσσερις κριτές και διαλέγουν την καλύτερη από το παζάρι. Αρχίζουν να κοιτάζουν τις γυναίκες από πάνω μέχρι κάτω, αυτή τους κάνει, αυτή δεν τους κάνει, αυτή είναι λίγο κοντή, αυτή είναι πολύ γυμνασμένη και άλλες ανεπίτρεπτες δηλώσεις. Τα προσόντα των κριτών είναι ελάχιστα, διαθέτουν λεφτά και φήμη ίσως εμπειρία στο χώρο του μόντελινγκ, ωστόσο είναι κάτι που διαθέτουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι του επαγγέλματος. Συνεπώς δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο που να τους διαφοροποιεί και να τους καθιστά τους κατάλληλους ανθρώπους για να βρίσκονται στη θέση του κριτή, καθώς είναι μια θέση που απαιτεί αρκετές γνώσεις μιας και η εκπομπή δεν αποτελεί απλά ένα κάστινγκ αλλά ριάλιτι. Μεγάλο ατού των «κριτών» τελικώς αποδεικνύεται η κακή τους συμπεριφορά, ο χοντροκομμένος και άκομψος τρόπος να λένε τη γνώμη τους, με αποτέλεσμα να φτάνουν σε σημείο μεγάλου βαθμού προσβολής και με τα σημερινά δεδομένα κάποιος θα μπορούσε να το αποκαλέσει «τηλεοπτικό εκφοβισμό».
Οι «κριτές» εξελίσσονται ως οι χειρότεροι «χωριάτες» του είδους τους στα πιο «φτηνά παζάρια» της γειτονιάς. Πασχίζουν να προβάλουν ένα πρότυπο πλαστικής κούκλας, λιποβαρής γυναίκας με προσωπικότητα που διακατέχεται από έπαρση και εγωισμό και κυρίως από αισθήματα ανωτερότητας. Κοιτάζουν να διαλέξουν συγκεκριμένους, συγκρουσιακούς χαρακτήρες και τους τοποθετούν μπροστά σε μια οθόνη, σε ένα «λαϊκό δικαστήριο» για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς του ριάλιτι και για να μπορούν να κατακτήσουν με αθέμιτο τρόπο τηλεθέαση που συνεπάγεται με κέρδη και δόξα.
Παράλληλα, οι συντελεστές αυτού ριάλιτι, προσπαθούν να δεσμεύσουν τις γυναίκες να αγοράζουν ωραία ρούχα σύμφωνα με τα αποδεκτά της κοινωνίας, να δείχνουν πάντα όμορφες, γυαλιστερές, λαμπερές και καθόλου τσαλακωμένες. Επομένως, δημιουργούν άγχος σε μια γυναίκα που δεν έχει ωριμάσει εντελώς και την κατατρώνε ανεξήγητες γενικεύσεις. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη, αυτή η γυναίκα νιώθει ότι δεν είναι αρκετή καθώς συγκρίνεται με αυτά που οι άλλοι προβάλουν ως τα όρια της ομορφιάς, για να μπορεί να νιώσει κοινωνικά αποδεκτή. Την ίδια στιγμή διατυμπανίζουν ότι αναζητούν τη διαφορετικότητα, κάτι που κατά τη γνώμη μου δεν βρίσκεται σε εξαιρέσεις μιας και η ομορφιά του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική και μοναδική. Δεν μπορούν όμως και δεν πρέπει να επιτρέπεται να μπαίνουν σε κουτιά και βιτρίνες τα όνειρα και τα θέλω των ανθρώπων.
Κρίμα που αυτή η κοινωνία νοσεί και μάλιστα από ανίατη ασθένεια, δεν θέλει να αντιληφθεί ποια είναι η ουσία, η οποία βρίσκεται στη ζωή και όχι στην ύλη. Όλα γίνονται στο βωμό της δόξας και του χρήματος μέσα σε φωτεινά πλατό με φλογερούς λόγους και λαμπερά σλόγκαν. Πρέπει να σταματήσει η αλόγιστη προώθηση του κακού ανταγωνισμού και των λάθος προτύπων. Η ομορφιά είναι καθολική στις γυναίκες, ανεξαρτήτως σωματότυπου. Η προβολή του «φαίνεσθαι» είναι ατέρμονη και πρέπει να μπει ένα οριστικό τέλος σε αυτή και να βγει πρωτοπόρο το «είναι».
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω να ποινικοποιήσω την ομορφιά, είναι θεμιτό μια κοπέλα να θέλει να γίνει μοντέλο, όμως για αυτό μπορεί να πάει σε μια σχολή και να μάθει αυτά που πρέπει και όχι να εκτίθεται μπροστά σε μια οθόνη και να προσβάλλεται με τρόπο απαράδεκτο. Σαν γυναίκα, με ενοχλεί και προσβάλλομαι να βλέπω αυτή την εκπομπή, είναι αδιανόητο οι «κριτές» να αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως «αντικείμενα» για χρήση. Επίσης, αναφέρονται σε ορισμένα χαρακτηριστικά των γυναικών και τα αποκαλούν τρομερά άσχημα, τις θέλουν φυσικές και εξαπολύουν δριμύ κατηγορώ σε μόδες που έρχονται και παρέρχονται, όπως την πλαστική, και την αμέσως επόμενη στιγμή οι ίδιοι με την κριτική τους ωθούν τις κοπέλες να καταλήγουν να εφαρμόζουν αυτές τις πρακτικές. Τις σκλαβώνουν στα θέλω των άλλων, στα προκαθορισμένα πρότυπα ομορφιάς. Καταντάει η ανθρώπινη υπόσταση των γυναικών αυτών, να ορίζεται από τους ανθρώπους που ξέρουν αλλά και από αυτούς που δεν ξέρουν, υποχρεώνονται να υποτάσσονται στις κοινωνικές επιταγές, στα προκαθορισμένα πρότυπα που επιβάλλονται, στο στιλ, στα ρούχα, στα πρόσωπα και σε όλα τα δημιουργήματα των ανθρώπων.
Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας, και όχι στις βιτρίνες, και στα ωραία ρούχα, οφείλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Σε αυτό τον κόσμο, δεν ήρθαμε για να στηριχτούμε σε τοίχους αλλά για να μπορούμε να περπατάμε στο ουρανό και να κυνηγάμε τα όνειρα μας. Συνεπώς δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε αυτά που προωθεί η τηλεόραση μιας και το κάνει με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Ίσως αυτά που προσπαθώ να πω να ακούγονται σκληρά και κυνικά, παρόλα αυτά οφείλονται να ειπωθούν «γυμνά» χωρίς να τα ωραιοποιήσω, ίσως πάλι και να χαθούν στον ορυμαγδό των θιασωτών της αδράνειας και της αδιαφορίας.
Ιουλιέτα Μιχαήλ
Το Χαϊβάν παζάρ, λοιπόν, είναι μια εμποροπανήγυρις που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη στο Διδυμότειχο, που βρίσκεται στην Ελλάδα. Στο παρελθόν, πολλοί ζωέμποροι και κτηνοτρόφοι πήγαιναν σε αυτό το παζάρι για να πουλήσουν τα ζώα τους ή για να διαλέξουν αυτά που θεωρούσαν οι ίδιοι τα καλύτερα στην πιάτσα. Οι ζωέμποροι λοιπόν περιεργάζονταν καλά τα ζώα και έλεγαν «αυτό μου κάνει», «αυτό δεν μου κάνει», «αυτό είναι λίγο γέρικο», «αυτό είναι λίγο παχύ» και απέρριπταν επιδεικτικά και με θράσος οποιοδήποτε δεν θεωρούσαν κατάλληλο για τη χρήση τους.
Παρομοίως, λειτουργούν και οι συνθήκες στο «Next Top Model of Greece» που έκανε το ντεμπούτο του στις 10 Σεπτεμβρίου, διόλου τυχαίος ο μήνας. Σε αυτό το ριάλιτι, λοιπόν, κάθονται τέσσερις κριτές και διαλέγουν την καλύτερη από το παζάρι. Αρχίζουν να κοιτάζουν τις γυναίκες από πάνω μέχρι κάτω, αυτή τους κάνει, αυτή δεν τους κάνει, αυτή είναι λίγο κοντή, αυτή είναι πολύ γυμνασμένη και άλλες ανεπίτρεπτες δηλώσεις. Τα προσόντα των κριτών είναι ελάχιστα, διαθέτουν λεφτά και φήμη ίσως εμπειρία στο χώρο του μόντελινγκ, ωστόσο είναι κάτι που διαθέτουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι του επαγγέλματος. Συνεπώς δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο που να τους διαφοροποιεί και να τους καθιστά τους κατάλληλους ανθρώπους για να βρίσκονται στη θέση του κριτή, καθώς είναι μια θέση που απαιτεί αρκετές γνώσεις μιας και η εκπομπή δεν αποτελεί απλά ένα κάστινγκ αλλά ριάλιτι. Μεγάλο ατού των «κριτών» τελικώς αποδεικνύεται η κακή τους συμπεριφορά, ο χοντροκομμένος και άκομψος τρόπος να λένε τη γνώμη τους, με αποτέλεσμα να φτάνουν σε σημείο μεγάλου βαθμού προσβολής και με τα σημερινά δεδομένα κάποιος θα μπορούσε να το αποκαλέσει «τηλεοπτικό εκφοβισμό».
Οι «κριτές» εξελίσσονται ως οι χειρότεροι «χωριάτες» του είδους τους στα πιο «φτηνά παζάρια» της γειτονιάς. Πασχίζουν να προβάλουν ένα πρότυπο πλαστικής κούκλας, λιποβαρής γυναίκας με προσωπικότητα που διακατέχεται από έπαρση και εγωισμό και κυρίως από αισθήματα ανωτερότητας. Κοιτάζουν να διαλέξουν συγκεκριμένους, συγκρουσιακούς χαρακτήρες και τους τοποθετούν μπροστά σε μια οθόνη, σε ένα «λαϊκό δικαστήριο» για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς του ριάλιτι και για να μπορούν να κατακτήσουν με αθέμιτο τρόπο τηλεθέαση που συνεπάγεται με κέρδη και δόξα.
Παράλληλα, οι συντελεστές αυτού ριάλιτι, προσπαθούν να δεσμεύσουν τις γυναίκες να αγοράζουν ωραία ρούχα σύμφωνα με τα αποδεκτά της κοινωνίας, να δείχνουν πάντα όμορφες, γυαλιστερές, λαμπερές και καθόλου τσαλακωμένες. Επομένως, δημιουργούν άγχος σε μια γυναίκα που δεν έχει ωριμάσει εντελώς και την κατατρώνε ανεξήγητες γενικεύσεις. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη, αυτή η γυναίκα νιώθει ότι δεν είναι αρκετή καθώς συγκρίνεται με αυτά που οι άλλοι προβάλουν ως τα όρια της ομορφιάς, για να μπορεί να νιώσει κοινωνικά αποδεκτή. Την ίδια στιγμή διατυμπανίζουν ότι αναζητούν τη διαφορετικότητα, κάτι που κατά τη γνώμη μου δεν βρίσκεται σε εξαιρέσεις μιας και η ομορφιά του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική και μοναδική. Δεν μπορούν όμως και δεν πρέπει να επιτρέπεται να μπαίνουν σε κουτιά και βιτρίνες τα όνειρα και τα θέλω των ανθρώπων.
Κρίμα που αυτή η κοινωνία νοσεί και μάλιστα από ανίατη ασθένεια, δεν θέλει να αντιληφθεί ποια είναι η ουσία, η οποία βρίσκεται στη ζωή και όχι στην ύλη. Όλα γίνονται στο βωμό της δόξας και του χρήματος μέσα σε φωτεινά πλατό με φλογερούς λόγους και λαμπερά σλόγκαν. Πρέπει να σταματήσει η αλόγιστη προώθηση του κακού ανταγωνισμού και των λάθος προτύπων. Η ομορφιά είναι καθολική στις γυναίκες, ανεξαρτήτως σωματότυπου. Η προβολή του «φαίνεσθαι» είναι ατέρμονη και πρέπει να μπει ένα οριστικό τέλος σε αυτή και να βγει πρωτοπόρο το «είναι».
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω να ποινικοποιήσω την ομορφιά, είναι θεμιτό μια κοπέλα να θέλει να γίνει μοντέλο, όμως για αυτό μπορεί να πάει σε μια σχολή και να μάθει αυτά που πρέπει και όχι να εκτίθεται μπροστά σε μια οθόνη και να προσβάλλεται με τρόπο απαράδεκτο. Σαν γυναίκα, με ενοχλεί και προσβάλλομαι να βλέπω αυτή την εκπομπή, είναι αδιανόητο οι «κριτές» να αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως «αντικείμενα» για χρήση. Επίσης, αναφέρονται σε ορισμένα χαρακτηριστικά των γυναικών και τα αποκαλούν τρομερά άσχημα, τις θέλουν φυσικές και εξαπολύουν δριμύ κατηγορώ σε μόδες που έρχονται και παρέρχονται, όπως την πλαστική, και την αμέσως επόμενη στιγμή οι ίδιοι με την κριτική τους ωθούν τις κοπέλες να καταλήγουν να εφαρμόζουν αυτές τις πρακτικές. Τις σκλαβώνουν στα θέλω των άλλων, στα προκαθορισμένα πρότυπα ομορφιάς. Καταντάει η ανθρώπινη υπόσταση των γυναικών αυτών, να ορίζεται από τους ανθρώπους που ξέρουν αλλά και από αυτούς που δεν ξέρουν, υποχρεώνονται να υποτάσσονται στις κοινωνικές επιταγές, στα προκαθορισμένα πρότυπα που επιβάλλονται, στο στιλ, στα ρούχα, στα πρόσωπα και σε όλα τα δημιουργήματα των ανθρώπων.
Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας, και όχι στις βιτρίνες, και στα ωραία ρούχα, οφείλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Σε αυτό τον κόσμο, δεν ήρθαμε για να στηριχτούμε σε τοίχους αλλά για να μπορούμε να περπατάμε στο ουρανό και να κυνηγάμε τα όνειρα μας. Συνεπώς δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε αυτά που προωθεί η τηλεόραση μιας και το κάνει με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Ίσως αυτά που προσπαθώ να πω να ακούγονται σκληρά και κυνικά, παρόλα αυτά οφείλονται να ειπωθούν «γυμνά» χωρίς να τα ωραιοποιήσω, ίσως πάλι και να χαθούν στον ορυμαγδό των θιασωτών της αδράνειας και της αδιαφορίας.
Ιουλιέτα Μιχαήλ
Comments
Post a Comment