Το καράβι της ζωής θα προσπεράσει τα ναυάγια

Προσπαθούσα συνέχεια να βρω δύναμη να αντέξω όλα τα δύσκολα και εκεί που νόμιζα ότι δεν άντεχα τελικά τα κατάφερνα... Και τότε μου φέρνε και άλλα η μοίρα και δεν ήξερα πως θα τα προσπεράσω, συνέχεια το καράβι βούλιαζε και μετά επίπλεε. Ήταν ένα καράβι που γνώριζε καλά από φουρτούνες και ιδίως από ναυάγια. Αυτό το καράβι ήταν το καράβι της ζωής μου που με το καιρό ωρίμαζε και ήξερε να προσπερνά.

Κάρφωνα ολοένα τα μάτια στον τοίχο αυτό το βράδυ που συλλογιζόμουν το καράβι μου με από ένα άλλο ολέθριο ναυάγιο, έψαχνα τα κομμάτια μου και έψαχνα και την αιτία..Την περίμενα μέρες την απάντηση μα άδικα απρόσμενα. Η προσμονή μου έγινε πληγή και έμεινε για πάντα ανοιχτή. Έπρεπε να δύναμαι να ζω με αυτή και τούτο ήταν η δύναμη μου και τούτο ήταν αυτό που με κρατούσε,δεν προσποιούμουν τάχα πως δεν υπήρχε ετούτη η πληγή, την έμαθα και εξοικειώθηκα μαζί της και ήταν το φως στις σκοτεινές μου μέρες εκείνες τις φουρτουνιασμένες. Και είχαν μαζευτεί πολλές πια και έλεγα πως δεν θα τις κουμαντάρω αλλά να που τελικά διέψευσα τον εαυτό μου που πάντα έλεγε πως πια να αντέξεις; Και του απαντούσα πίσω ότι όσα έρχονται τα αντέχω.

Σε όλα τα καράβια εκεί έξω που σε κάθε ναυάγιο σταμάτησαν να βάζουν πλώρη και έριξαν τις άγκυρες, πρέπει να ταξιδέψετε πολύ για να χτυπηθείτε και να ωριμάσετε και να δείτε καινούργιους τόπους και καινούργιους ανθρώπους. Ύστερα αν φύγετε θα σας έχει μείνει το ταξίδι εκείνο που ανέφερε ο Καβάφης, μην τα παρατάτε ποτέ οι φουρτούνες θα σταματήσουν και τα ναυάγια θα έρθει κάποια στιγμή που θα πάψουν και θα σύρετε την άγκυρα σε σωστά λιμάνια και από την κουπαστή θα αγναντεύετε το ολόγιομο φεγγάρι.

Ιουλιέτα Μιχαήλ