Fake is the new trend- Το ψεύτικο είναι νέα τάση

Και όλο κρίνουμε και στήνουμε στον τοίχο τους ανθρώπους και γεμίζουμε το στόμα μας ένα σωρό κατηγορώ. Μετά το γελοίο είναι ότι λέμε ότι οι άλλοι μας κατηγορούν και έχουμε παράπονα... Δυστυχώς η υποκρισία μεταξύ μας μεγαλώνει, οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται πιο πολύ από ποτέ. Άνθρωποι που υποκρίνονται ότι εσύ τους πλήγωσες ενώ εκείνοι πλήγωσαν εσένα, άνθρωποι που σε υποστηρίζουν μπροστά σου μόνο για εκμετάλλευση και από πίσω σου γελούν όσο πιο δυνατά μπορούν.
 Γίναμε όλοι κριτές και έχουμε πολύ μεγάλα στόματα και όμως το παίζουμε ανώτεροι και καλύτεροι από τους υπόλοιπους, ούτε που δίνουμε σημασία τι γίνεται γύρω μας, δείχνουμε και καλά ευαισθητοποίηση με μια κοινοποίηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και όταν όλα σβήνουν σκεφτόμαστε τι θα φάμε και που θα πάμε το καλοκαίρι μας και δεν μας νοιάζει τίποτα παρά μόνο
ο εαυτός μας. Υποκριτές σε όλο μας το μεγαλείο, το παίζουμε ανήξεροι και καλοί αλλά η δηθενιά δεν κρύβεται φαίνεται και αν κανείς δεν μας το λέει είναι επειδή και εκείνος είναι έτσι...
Υπερισχύει μόνο το να περάσουμε καλά, να γελάσουμε πολύ, να πούμε τις μεγαλύτερες εξυπνάδες, να κάνουμε δήθεν σοβαρές συζητήσεις για να είμαστε καλά με τους εαυτούς μας και πάλι στο ίδιο μοτίβο.
Όλο δεν λέμε τίποτα και συνεχίζουμε και κάθε μέρα ανεχόμαστε και κατεβάζουμε το κεφάλι γιατί το μόνο που μας νοιάζει είναι ο εαυτούλης μας αλλά δεν κοιτάμε να τον βελτιώσουμε, κοιτάμε να καλοπερνάει μόνο. Συνέχεια υπερηφανευόμαστε για τους εαυτούς μας χωρίς να εκτιμάμε τον δίπλα μας, δεν θέλουμε με τίποτα να είναι καλύτερος από εμάς και διατυμπανίζουμε πόσο περήφανοι είμαστε. Εκμεταλλευόμαστε ανάλογα με την κατάσταση τους ανθρώπους και μετά τους πετάμε, τους ξεχνάμε και δεν μας νοιάζει αλλά όταν τους βλέπουμε συνεχίζουμε να παίζουμε το θέατρο του παραλόγου.
Δεν βλέπουμε ότι ο άλλος δίπλα μας μπορεί να πεθαίνει καθημερινά πίσω όμορφα σπίτια, δεν βλέπουμε την ψεύτικη απάντηση "καλά", ξεχνάμε συνέχεια και συνέχεια. Δεν θέλουμε να κατανοήσουμε κανένα πάρα μόνο να τον στήσουμε στον τοίχο και να τον χτυπάμε ανεπανάληπτα μέχρι να πέσει κάτω και να βγούμε θριαμβευτικοί νικητές σε μια άνιση μάχη. Δεν ρωτάμε γιατί, τα ξέρουμε όλα, αυτή είναι άλλωστε η δική μας δουλειά, δεν ψάχνουμε γιατί τα έχουμε ήδη βρει όλα.
Απορρίπτουμε ό,τι δεν μας ταιριάζει, δεν του δίνουμε ευκαιρία, ψάχνουμε αυτόν που θα γελάμε δυνατά, που θα περνάμε καλά και μετά απλά θα τον ξεχνάμε.
Ίσως κάπου και κάποια στιγμή να ξημερώσει ένας αλλιώτικος ήλιος, η ελπίδα δεν μας άφησε ποτέ και δεν πρόκειται, η δύναμη μας για να συνεχίζουμε. Έστω κάποιοι να είναι αληθινοί, αν μη τι άλλο σε μια εποχή που φοβόμαστε να πούμε τι νιώθουμε γιατί θα μας πατήσουν στον τοίχο.
Όσοι είστε εκεί έξω και παλεύετε συνεχίστε να είστε η εξαίρεση για να κάνετε πιο όμορφο τον κόσμο, συνεχίστε να αγαπάτε τους ανθρώπους και να τους καταλαβαίνετε.

Ιουλιέτα Μιχαήλ