Η γνωστή γωνία που κάρφωνα με τα μάτια

Και όλο κάρφωνα τα μάτια στη γνωστή γωνία μα και εκείνη πια από το καιρό ντρεπόταν να με κοιτάξει δεν ήξερε τι θα πει στα παραπονεμένα μάτια μου γεμάτα μου. Τα είχε δει φορές και φορές να κλαίνε αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο να τα σταματήσει και τώρα από καιρό απέφευγε να με κοιτάξει γιατί εγώ όλο κοιτούσα επίμονα αυτή τη γωνία σαν να περίμενα να μου πει κάτι για να με παρηγορήσει έστω να μια κουβέντα μα όλο δεν έλεγε τίποτα...

Και κάποτε με κοιτούσε για συμπόνια μα όσο ο πόνος μεγάλωνε το ύφος μου άλλαζε τώρα πια αναζητούσε κάποιον να σώσει τη ψυχή μου και τότε εκείνη η ίδια γωνία που κοιτούσα για χρόνια ντρεπόταν, την φόβισα μέχρι και αυτή και δεν ήθελε να της δώσω ούτε ένα σημάδι βελτίωσης για να νιώθει και αυτή τύψεις και τότε ένιωσα ολότελα τρελή γιατί περίμενα από μια γωνιά δωματίου να με κοιτάξει με συμπόνια.

Μα να που μου θύμισε ότι και πριν πέντε χρόνια ήμουν εδώ και την κοιτούσα και ακόμα αυτό κάνω, μου φώναζε κάθε μέρα σταμάτα πια να με βλέπεις βγες έξω, με φοβόταν αφού δεν την άφηνα να την βλέπει ο ήλιος και τότε συνειδητοποιούσα τη μαυρίλα μου και αναζήτησα το φως μέσα στη σαθρά κοινωνία, μέσα σε άδεια κουτιά που μας είχαν κλείσει.

Οι οιμωγές μου μέσα σε αυτά τα κουτιά τράνταξαν ακόμα και αυτούς που με έκλεισαν μέσα και τότε πάλεψα και έμαθα ότι αυτή η γωνιά δεν είναι η καταδίκη μου αλλά η δύναμη μου.

Να που τώρα ήξερα ότι ακόμα και αν κάτι με καταστρέφει εντελώς θα έρθει η στιγμή να αναγεννηθώ ξανά μέσα από τα συντρίμμια μου, θα ανέλθει τότε ένας καλύτερος άνθρωπος από αυτόν που υπήρξε πριν. Για αυτό και με τον καιρό έμαθα να αγαπάω εκείνη την γωνία και με συντρόφευε για όλη μου τη ζωή για να μου θυμίζει ότι χωρίς την καταστροφή δεν θα υπήρχε αναγέννηση. Και χωρίς την αναγέννηση δεν θα υπήρχα εγώ.

Ιουλιέτα Μιχαήλ