Ένα γεια στα παιδιά
Πείτε ένα γεια στα παιδιά που πεθαίνουν, πείτε ένα γεια σε αυτά που ακόμα μάχονται. Σε αυτά που η Ελπίς δεν τους εγκαταλείψε. Πείτε ένα γεια λοιπόν ακόμα και αν δεν ταιριάξαμε, μοιάζαμε γιατί ήμασταν όλοι μας παιδιά κάποτε, ακόμα και αν το ξεχάσαμε και μας μοιάζει με απάτη. Τα όνειρα που τους εγκατέλειψαν, που μας εγκατέλειψαν μην τα θρηνήσετε.
Μόνο μην ξεχνάτε ποτέ σας να κοιτάζετε ψηλά για να ξεφύγετε από τον ρεαλιστικό αλληγορικό ετούτο κόσμο, μην αφήνετε την λήθη να σας κατατρώει. Σας έταξε πολλά η κοινωνία και της δώσατε χωρίς δισταγμό μέχρι και τη ψυχή σας. Μα τα τάγματα ήταν απλά το δέλεαρ για να αρχίσει η κατρακύλα σας.
Να θυμάστε λοιπόν να λέτε γεια στα παιδιά. Σε αυτά που οι αξίες τους ποδοπατούνται στη βιασύνη των πόλεων και μένουν πίσω ανώνυμα. Ο άμαχος και ο καταδικασμένος λαός, σε βλέπουν με τα εκατομμύρια ανεξήγητα γιατί τους, κάνοντας αγωνιώδη προσπάθεια να τα εξηγήσουν και περιμένουν μια σου λέξη μα εσύ επιδεικτικά γυρνάς την πλάτη και ματαιώνονται όλες οι ελπίδες των πιο αθώων ανθρώπων στη γη.
Απόκληροι του δρόμου να περιπλανιούνται, τα δικά μας παιδιά. Σε σκοτεινά δωμάτια κλειστά πίσω από σφαλιστές πόρτες που κρύβουν δάκρυα, γέλια, θυμό, απογοήτευση και ξεχασμένους ανθρώπους κάνεις δεν γυρνάει να τους κοιτάξει πάρα μόνο με απαξίωση. Στις ανεξήγητες πολιτείες κοιμούνται με σπασμένες ελπίδες και περιμένουν και περιμένουν, άδικα με καρφωμένο βλέμμα που αρχίζει να ξεχειλίζει από απελπισία.
Ανέλπιστα εφάνη από μια χαραμάδα εκείνη που όλοι περίμεναν, η ελευθερία, εκείνη που σου δίνει την φυγή, που σου δίνει την αποφυλάκιση και την λύτρωση, μην ξεχνάτε να λέτε λοιπόν να λέτε γειά στα παιδιά, εκείνα που ήταν φυλακισμένα σε σκοτεινές στέγες χειρότερες από φυλακές και όμως κατάφεραν να ξεφύγουν ενώ εμείς παραμένουν ακόμη κλειστοί σε βιτρίνες και κουτιά και ακούμε κριτική.
Ιουλιέτα Μιχαήλ
Μόνο μην ξεχνάτε ποτέ σας να κοιτάζετε ψηλά για να ξεφύγετε από τον ρεαλιστικό αλληγορικό ετούτο κόσμο, μην αφήνετε την λήθη να σας κατατρώει. Σας έταξε πολλά η κοινωνία και της δώσατε χωρίς δισταγμό μέχρι και τη ψυχή σας. Μα τα τάγματα ήταν απλά το δέλεαρ για να αρχίσει η κατρακύλα σας.
Να θυμάστε λοιπόν να λέτε γεια στα παιδιά. Σε αυτά που οι αξίες τους ποδοπατούνται στη βιασύνη των πόλεων και μένουν πίσω ανώνυμα. Ο άμαχος και ο καταδικασμένος λαός, σε βλέπουν με τα εκατομμύρια ανεξήγητα γιατί τους, κάνοντας αγωνιώδη προσπάθεια να τα εξηγήσουν και περιμένουν μια σου λέξη μα εσύ επιδεικτικά γυρνάς την πλάτη και ματαιώνονται όλες οι ελπίδες των πιο αθώων ανθρώπων στη γη.
Απόκληροι του δρόμου να περιπλανιούνται, τα δικά μας παιδιά. Σε σκοτεινά δωμάτια κλειστά πίσω από σφαλιστές πόρτες που κρύβουν δάκρυα, γέλια, θυμό, απογοήτευση και ξεχασμένους ανθρώπους κάνεις δεν γυρνάει να τους κοιτάξει πάρα μόνο με απαξίωση. Στις ανεξήγητες πολιτείες κοιμούνται με σπασμένες ελπίδες και περιμένουν και περιμένουν, άδικα με καρφωμένο βλέμμα που αρχίζει να ξεχειλίζει από απελπισία.
Ανέλπιστα εφάνη από μια χαραμάδα εκείνη που όλοι περίμεναν, η ελευθερία, εκείνη που σου δίνει την φυγή, που σου δίνει την αποφυλάκιση και την λύτρωση, μην ξεχνάτε να λέτε λοιπόν να λέτε γειά στα παιδιά, εκείνα που ήταν φυλακισμένα σε σκοτεινές στέγες χειρότερες από φυλακές και όμως κατάφεραν να ξεφύγουν ενώ εμείς παραμένουν ακόμη κλειστοί σε βιτρίνες και κουτιά και ακούμε κριτική.
Ιουλιέτα Μιχαήλ
Comments
Post a Comment