Δεύτεροι εαυτοί, δεύτερες προσωπικότητες

Και δημιουργήσαμε δεύτερους εαυτούς, δεύτερες προσωπικότητες, διπλές ζωές, διπλοπρόσωποι όλοι μας, απροκάλυπτα μάλιστα, χωρίς αιδώ(ντροπή), από θρασυδειλία, από τον εχθρό μας, την απόρριψη που μας γύρο φέρνει όλη μας της ζωή, χρειαζόμαστε επιβεβαίωση για να ξέρουμε πως υπάρχουμε. Τι ψέμα και αυτό, ο ένας εαυτός να φωνάζει ελευθερία και άλλος να τον σκλαβώνει στα θέλω των άλλων. 

Τραγική ειρωνεία, να μην ξέρουμε τι θέλουμε, να πέφτουμε και να θέλουμε να σηκωθούμε και μετά να ξανά πέφτουμε, να κλαίμε και την ίδια στιγμή να γελάμε, να μην γνωρίζουμε  και να κάνουμε πως γνωρίζουμε. Τι άραγε χωρίζει άραγε τα διπλά εγώ μας; 

Μάλλον η ανθρώπινη υπόσταση που ορίζεται από τους ανθρώπους αυτούς που ξέρουμε και αυτούς που δεν ξέρουμε, από τα πρότυπα που επιβάλλονται, από τα στυλ, τα ρούχα, τα πρόσωπα από όλα όλα αυτά που έφτιαξαν οι άνθρωποι για να δείξουν πως κάποιοι είναι καλύτεροι από κάποιους, μα όχι όλοι ίδιοι είμαστε, μοναδικά διαφορετικοί και σπάνια ο καθένας μας ξεχωριστοί, απλά υποτασσόμαστε στις κοινωνικές επιταγές. 

Γιατί να αποζητούμε αποδοχή; Υπάρχεις γιατί είσαι εσύ και αφανής να μείνεις να ξέρεις πως η ψυχή σου υπήρξε και δεν χρειάζεται να το αναγνωρίσει κάποιος, πάψε να ζητάς επιβεβαίωση και κατάλαβε άνθρωπε μου ότι υπάρχει και κοίταξε να βελτιώσεις και συ την ύπαρξη σου.

Ιουλιέτα Μιχαήλ