'Άνθρωποι να γελάσουμε μαζί πολλοί,να κλάψουμε κανένας...

Μια ακόμη μέρα.Ο πόνο είναι διαφορετικός από χθες διαπερνά και του σκίζει τη ψυχή.Μια σιωπή που σκεπάζει τα πάντα με θλίψη. Μια σιωπή που σκεπάζει τα πάντα με θλίψη.Τίποτα δεν του λένε και χαμογελούν,όμως για εκείνον είναι τόσα πολλά τον σκιάζουν....Και κλαίνε για λεφτά να ταν μόνο τούτα τα προβλήματα που λύναμε..Τώρα πια η ψυχή του δεν ακούγεται,θέλει να φωνάξει μα την έχουν κλείσει σε κουτιά..Πω να ξεχάσει όταν του υποσχόταν ουρανούς και αντί για αυτό πήρε ένα κενό,που δεν μπορεί να βγει απ’ έξω. Κοιτάζει για ώρες τη βροχή..

Ώρες ώρες δεν νιώθει τη ψυχή του,μακριά να ‘ναι και όπου να ‘ναι...Άνθρωποι σου λέει και μεγάλες υποσχέσεις και το μόνο που παίρνεις είναι αχαριστία. Ειρωνεία αυτή η ζωή,ειρωνεία και δεν λέει να σταματήσει πότε.Ξανακοιτάει επίμονα τη βροχή,θα ‘ρθει δεν θα ‘ρθει; Αναρωτιέται να ‘ταν ψέμα όχι αποκλείεται,δεν λένε ψέματα τα όνειρα.Του το ‘παν τα άστρα και όμως τώρα πια συνειδητοποιεί ότι δεν θα ‘ρθει...

Ένα καυτό δάκρυ κύλισε στα μάτια του,το δάκρυ του γιατί,αυτό το δάκρυ διαπερνά τη ψυχή του.Ξημερώματα, έσβησε το φως σκληρή σιωπή ετούτη σαν το τοπίο,σκέψεις που δεν φεύγουν η νύχτα τεράστια,αγωνία για το αύριο..Γιατί θα ναι χειρότερο,θα ‘ναι εκδικητικό,θα χτυπήσει ακόμα πιο βαθιά...Τι  ‘ναι αυτά που μας έλεγαν πως δεν θα πεινάσουμε,λες και δεν πεινάσαμε ήδη;Δύο σκιές πλησιάζουν,οι σκιές του θανάτου.Ένα παγκάκι,ένας αγώνας.Τώρα πια δεν ακούγεται τίποτα,η ψυχή του έσμιξε με τον ουρανό.Homo hominι lupus est(ο άνθρωπος για τον άνθρωπο γίνεται λύκος).Κανείς δεν θα τον κλάψει,μόνος ήρθε και μόνο θα φύγει.Γιατί να φανταστείς δεν ζητούσε κάτι που δεν ανήκει σε αυτή τη ζωή, ζητούσε κάτι που έχεις εσύ,εγώ,εκείνος..