Και μεγαλώνοντας θα λες έζησα μόνο τα Σαββατοκύριακα, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι.

Όλες σου οι επιθυμίες και τα όνειρα καλά κλειδωμένα σε ένα μπαούλο, φυλαγμένα με άρτιο τρόπο γιατί πλέον είσαι ανίκανος να κάνεις άλλα. Αφομοιώθηκες στην καθημερινότητα, βουλιάζοντας στην ρουτίνα και στο άγχος. Να περιμένεις τα Σαββατοκύριακα, να ξεχνάς τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες που περνούν και αναμένεις τις διακοπές. Και μεγαλώνοντας θα λες έζησα μόνο τα Σαββατοκύριακα, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι. 

Παραδωμένοι στο χρόνο, σε ένα ανύπαρκτο, άπιαστο μέλλον. Εγκλωβισμένοι στα πρέπει σας, ναι σε σένα μιλάω άνθρωπε, καλοκουρδισμένη μηχανή ίσως για καλό ίσως για κακό. Η ψυχή όμως δεν σε ακούει και δεν μπορείς να την υποτάξεις, ούρλιαξε μην φοβάσαι, όλοι σαν εσένα νιώθουν, αποτροπιασμό. Να λιποτακτήσεις και να αδρανοποιηθείς δεν ντρέπεσαι. Η μέρα δεν γυρίζει πίσω, δεν θα ξαναζήσεις ποτέ την ίδια στιγμή, αυτό δεν είναι μαγικό; 

Μην χαραμίζεις τη ζωή που σου δόθηκε, μην περιμένεις μεγάλες στιγμές, αυτές που κάνουν τη διαφορά είναι εκείνες οι απλές, οι καθημερινές, ίσως μια συνάντηση, μια ματιά, ένα χαμόγελο. Η ευτυχία κρύβεται μέσα σου, δεν την έχει κανένας άλλο μήτε άνθρωπος, μήτε χρόνος.

Άνοιξε τη ψυχή σου που είναι ερμητικά κλειστή και ετοιμάσου να αγκαλιάσεις την ανθρωπότητα, δεν χρειάζεται να μας αγαπήσει κανείς για να αγαπήσουμε, μόνοι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, κανείς άλλος. 

Κοίταξε λοιπόν τον ουρανό, είναι πάντα γαλάζιος δεν περιμένει κανένα να τον χρωματίσει γαλάζιο, δεν θέλεις και εσύ να μοιάσεις στον ουρανό; Να μην περιμένεις κανένα να χρωματίσει το χαμόγελο στο πρόσωπο σου αλλά να βρίσκεται πάντα εκεί.

Ιουλιέτα Μιχαήλ