Κάλπικοι ήχοι

Πολυκατοικίες, μικρά νεκροταφεία.

Γκρίζος ουρανός, μικρές κηδείες.

Δεκάδες άνθρωποι, χιλιάδες εικόνες.

Αγωνία, άγχος και κανένας τόπος

δεν τα χώρεσε,τα πνίγει όλα μέσα της

η τρομοκρατημένη μας ψυχή.

Νευρικές κινήσεις χωρίς υπομονή,

μεγάλα μάτια λίγο καταθλιπτικά,

τα συναισθήματα ξεχειλίζουν.

Μα μη σκύβετε το κεφάλι, 

εκείνο μπορείτε να το σώσετε,

να το κρατήσετε ψηλά.

Μην γελασθείτε από τα δράματα,

από τις σκιές των άλλων,

δείτε τον ήλιο, το φως.

Όχι άλλο σκοτάδι στη ζωή σας,

φτάνει πια με την αφάνεια.

Υπάρχει νόημα, υπάρχει όνειρο,

υπάρχει ζωή, γίνεται οι μοναδικοί εσείς.

Πάρτε τούτη μοναδική ευκαιρία σήμερα!!! 

Ιουλιέτα Μιχαήλ

(Γραμμένο στην στάση Λεωφορείου Πλατεία Σολωμού στην αναμονή, Λευκωσία 2017)