Tην ώρα του πόλεμου

Φύγαμε σαν φυγάδες λες και είχαμε κάτι να κρύψουμε και όμως ελπίζουμε,κανένας μας δεν μιλά.Αυτό το τοπίο είναι σκληρό σαν την σιωπή μας.Στα χείλια και στα μάτια μας η αγωνιά για το αύριο,άραγε θα υπάρξει αύριο;Τα μάτια μας κόκκινα από την αγρύπνια,όλοι διψάμε,σφίγγεται το στήθος μας.Νύχτωσε,η πόρτα άνοιξε,τότε καταλάβαμε.

Τα μάτια έκλεισαν,η αναπνοή σταμάτησε,το παραμικρό και ο κόσμος μας έσβησε αλλά εμείς δεν πάψαμε να ελπίζουμε.Τελικά σωθήκαμε,ήρθαν τα αδέλφια μας να μας βοηθήσουν.Ένας κόμπος στο λαιμό,η σιωπή που πρόδιδε τον φόβο,μια νύχτα γεμάτη σκιές. Ξεκινήσαμε τη νύχτα γέμιζαν με φως οι καρδιές μας από τη ζεστασιά αλλά και από την επιθυμία να ζήσουμε μακρυά από βάρβαρους. Μόνη ελπίδα ο Θεός,μπορεί οι εχθροί να στιγμάτισαν το σώμα μας αλλά ποτέ τη ψυχή μας..

Iουλιέτα Μιχαήλ