Η δουλειά θέλει και φυγή κάποτε...

         Μια βόλτα στη φύση...

           Ετοιμάζεται να πάει στην δουλεία της, στο καθημερινό αστυνομικό τμήμα,η ίδια το     χαρακτηρίζει «ΨΕΥΤΙΑ»,γιατί εκεί μέσα την αναγκάζουν να καταδικάσει ανθρώπους βασανισμένους από τη ζωή,καταδικασμένους ενώ άλλους σαν τους συμφεροντολόγους να τους αφήνει εκεί,να τους προσκυνούν,να τους αγαπούν,να τους θεοποιούν και να τους ευχαριστούν,λές και είναι ήρωες.Το μόνο που κατάφεραν είναι να πλουτίσουν ενάντια στους άλλους,αυτούς που καθημερινά είναι κάτω από τον καυτερό ήλιο,τους ανάγκασαν να δουλεύουν για να επιβιώνουν και όχι για να ζούνε.Σήμερα αποφάσισε να αργήσει να στη δουλειά,ήθελε να περάσει από την θάλασσα και το πράσινο της πόλη της,που είχε να πάει μήνες,δεν έβλεπε τίποτα άλλο εκτός από άσπρους τοίχους.
              Ξεκίνησε για το πάρκο,δεν την ένοιαζε για την δουλεία της,κουράστηκε να προσποιείται,πήρε τον δρόμο για την πιο αληθινή ομορφιά του κόσμου την φύση.Σε μια τέτοια ομορφιά μπροστά,έτυχε να είναι σήμερα έτυχε να είναι θεατής,έτυχε να ιδεί δημιουργήματα θεϊκά.Αυτό το πράσινο που δίνει χρώμα στη γη και τη γεμίζει.Αυτό το γαλάζιο που διαλέχτηκε για ‘μας για να μπορούμε να κοιτάει ψηλά χωρίς να χρειάζεται να κλείνουμε τα μάτια,ώστε να μπορούμε να φτάνουμε ψηλά.Αυτή η θάλασσα με τα γλυκά της κύματα που της δίνει την αίσθηση της φυγής,την αίσθηση της απάτης..Άργησε πολύ,ξέρει πως πρέπει να επιστρέψει να γυρίσει στην δουλειά της,την πιέζει τόσο και οι απλές καθημερινές στιγμές έχουν γίνει και αυτές ανυπόφορες...

Μιχαήλ Ιουλιέτα