Αναπολώ τις παλίες εκείνες ωραίες μέρες

-
Αναπολώ τις παλιές εκείνες ωραίες μέρες κοιτάζοντας από το παράθυρο.Αναπολώ εκείνες τις μέρες της αγάπης, της ξεγνοιασιάς, της ελπίδας.Αναπολώ τα παιδικά μας χρόνια,εκείνες τις μέρες που πήγαινα στον αγρό για να παίξω,την Τσικνοπέμπτη στη φύση,όταν μαλώναμε για τα παιχνίδια,όταν κοιταζόμασταν στα μάτια και το μόνο που υπήρχε ήταν αθωότητα....

Τώρα όλα σκορπίσανε το αθώο βλέμμα αντικαταστάθηκε με ένα βλέμμα καχύποπτο,η Τσικνοπέμπτη στην φύση έγινε η Τσικνοπέμπτη στο σπίτι,που όλοι προσπαθούμε να ξεχάσουμε τα προβλήματα και τώρα πια δεν πηγαίνουμε στον αγρό για παιχνίδι......Όλα κάπου εδώ τελειώσαν.Όμως τίποτα δεν μπορεί να περάσει το μυαλό και την ψυχή, τις αναμνήσεις δεν μπορεί κανένας να μου τις πάρει, δεν τις χαραμίζω.
Ιουλιέτα Μιχαήλ

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει

-
Image
Ένας κόσμος γρήγορος που συνέχεια τρέχει να προλάβει κάτι, που δεν ξέρει ούτε αυτός τι εκείνο αυτό που τρέχει να προλάβει. Ένας κόσμος που καταρρέει, παιδιά αιματωμένα να φιγουράρουν στις διάφορες τηλεοράσεις ή να κάνουν το γύρω του διαδικτύου. Χιλιάδες άνθρωποι να σκοτώνονται, να βασανίζονται, να πεινάνε, να αρρωσταίνουν, να υποφέρουν. Και ναι να πουλιέται ο πόνος των συνανθρώπων μας, και 'μείς να παρατηρούμε σαν απλοί θεατές αυτήν τη πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας. Και αυτοί που κάθονται στις ψηλές καρέκλες να μας χωρίζουν σε κόμματα και σε ιδεολογίες ενώ εκείνοι το μόνο που ξέρουν δεν είναι πάρα να υπηρετούν καλύτερα το συμφέρον τους. Όλοι περιγράφουν το πόσο σάπια είναι η κοινωνία, πόσο σαθρή, πόσο άδικη μα κανείς δεν λέει να την αλλάξει και γιατί; Γιατί σε αυτή την κοινωνία λείπει η σημαντικότερη ιδεολογία αυτή της ανθρωπιάς, αυτό το ρόλο που όλοι πρέπει να τηρούμε! Όχι αυτόν του καταναλωτή, του ετεροκατευθυνόμενου, αλλά τον ρόλο του ανθρώπου. Σκεφτόμαστε το πως ...
Read more

(Γιατί)Υπάρχουμε μέσα από τους εαυτούς μας-Καλή χρονιά(2018)

-
Image
Και συλλογίζομαι και συλλογίζομαι και δεν μπορώ να βρω μια άκρη, στεναχωριέμαι βαθιά μέσα μου για τα περασμένα,για τα τωρινά και δεν βρίσκει λιμάνι να αράξει το μυαλό, δεν ησυχάζει. Κανείς δεν ξέρει να πει το γιατί, από μικρή συνέχεια σκεφτόμουν μανιωδώς και αυτή η συνήθεια μου έμεινε για χρόνια! Να ψάχνω τους πάντες και να προσπαθώ να καταλάβω με πάθος τι συντρέχει.  Μα κάπου στη μέση ξέχασα να σκεφτώ να ζήσω μια ζωή στο έπακρο της και ξεχνούσα πως δίπλα μου κάθε μέρα πέθαιναν χιλιάδες άνθρωποι, που ίσως κάποιους να μπορούσα να τους σώσω, αλλά προτίμησα την αδράνεια και τη σκέψη και όχι μόνο αυτό αλλά κάτι χειρότερο ξεχνούσα να ζήσω, να γελάσω και φοβόμουν γιατί ένιωθα τύψεις για αυτούς που βασανίζονται και βασανιζόμουν και γω μαζί τους να μάθω αυτό το ανεξήγητο και χιλιοειπωμένο γιατί... Όπου κάπου έφτανα σε μια βασανιστική μέση ποτέ σε ένα τέλος, ποτέ δεν τα κατάφερα, παρόλα αυτά κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει το γιατί αλλά το επειδή.  Ζήσε μου λεγα ,ζήσε και το σκεφ...
Read more

Ο θάνατος

-
Είναι πάντα ο θάνατος απρόσμενος, που κανείς δεν τον περιμένει όσο και αν τον φανταστεί, σχεδόν όλοι ζούμε λες και είμαστε αιώνιοι στη γη. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτόν και κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται σε αυτόν, τρομοκρατούμαστε στη σκέψη και αλλάζουμε κουβέντα. Μέχρι που φεύγει κάποιος αγαπημένος μας και συγκλονιζόμαστε. Η απώλεια είναι πάντα ένα κενό στη ζωή μας. Βλέπουμε σιγά σιγά κάποιον που αγαπάμε να φεύγει, να απομακρύνεται, αλλά καρφώνεται στη μνήμη μας η όψη το υ.  Έπειτα, όλα τα άλλα μικραίνουν, η καρδιά μας μεγαλώνει και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν γίνεται να φοβόμαστε τον θάνατο αλλά την ίδια στιγμή να φοβόμαστε να ζήσουμε, δεν μπορούμε να παραδινόμαστε και να χάνουμε άσκοπα τις μέρες μας.  Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο την κάθε μέρα μας και να σταματήσουμε να περιμένουμε κάθε μέρα, το Σαββατοκύριακο, τις διακοπές, τους καλύτερους ανθρώπους ή τις καλύτερες μέρες να 'ρθουν. Πρέπει να απολαμβάνουμε τις πιο μικρές, απλές στιγμές, γιατί ...
Read more