Στην ουσία είναι η ζωή και όχι στην ύλη

Είναι πάντα ο θάνατος απρόσμενος, που κανείς δεν τον περιμένει όσο και αν τον φανταστεί, σχεδόν όλοι ζούμε λες και είμαστε αιώνιοι στη γη. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτόν και κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται σε αυτόν, τρομοκρατούμαστε στη σκέψη και αλλάζουμε κουβέντα. Μέχρι που φεύγει κάποιος αγαπημένος μας και συγκλονιζόμαστε. Η απώλεια είναι πάντα ένα κενό στη ζωή μας. Βλέπουμε σιγά σιγά κάποιον που αγαπάμε να φεύγει, να απομακρύνεται, αλλά καρφώνεται στη μνήμη μας η όψη το υ.  Έπειτα, όλα τα άλλα μικραίνουν, η καρδιά μας μεγαλώνει και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν γίνεται να φοβόμαστε τον θάνατο αλλά την ίδια στιγμή να φοβόμαστε να ζήσουμε, δεν μπορούμε να παραδινόμαστε και να χάνουμε άσκοπα τις μέρες μας.  Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο την κάθε μέρα μας και να σταματήσουμε να περιμένουμε κάθε μέρα, το Σαββατοκύριακο, τις διακοπές, τους καλύτερους ανθρώπους ή τις καλύτερες μέρες να 'ρθουν. Πρέπει να απολαμβάνουμε τις πιο μικρές, απλές στιγμές, γιατί ...

Η φωτοβολίδα της τηλεόρασης έχει σκάσει εδώ και καιρό και η προσοχή έχει επικεντρωθεί στον κρότο και όχι στην σπίθα. Δυστυχώς, η τηλεόραση βρίσκεται σε μια παρακμιακή εποχή και έχει χάσει την παλιά της αίγλη. Οι τηλεοπτικές εκπομπές των ριάλιτι σόου στην τηλεόραση επικρατούν με τεράστια νούμερα τηλεθέασης έναντι των υπολοίπων εκπομπών. Τα ριάλιτι σόου πουλούν τον άνθρωπο και προβάλουν κυρίως τις αδυναμίες του και τη συγκρουσιακή του φύση, έχουν εξελιχθεί στα καλύτερα παζάρια και αναλώνονται διαρκώς στην εμπορικότητα. Το Χαϊβάν παζάρ, λοιπόν, είναι μια εμποροπανήγυρις που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη στο Διδυμότειχο, που βρίσκεται στην Ελλάδα. Στο παρελθόν, πολλοί ζωέμποροι και κτηνοτρόφοι πήγαιναν σε αυτό το παζάρι για να πουλήσουν τα ζώα τους ή για να διαλέξουν αυτά που θεωρούσαν οι ίδιοι τα καλύτερα στην πιάτσα. Οι ζωέμποροι λοιπόν περιεργάζονταν καλά τα ζώα και έλεγαν «αυτό μου κάνει», «αυτό δεν μου κάνει», «αυτό είναι λίγο γέρικο», «αυτό είναι λίγο παχύ» και απέρριπ...

Πείτε ένα γεια στα παιδιά που πεθαίνουν, πείτε ένα γεια σε αυτά που ακόμα μάχονται. Σε αυτά που η Ελπίς δεν τους εγκαταλείψε. Πείτε ένα γεια λοιπόν ακόμα και αν δεν ταιριάξαμε, μοιάζαμε γιατί ήμασταν όλοι μας παιδιά κάποτε, ακόμα και αν το ξεχάσαμε και μας μοιάζει με απάτη. Τα όνειρα που τους εγκατέλειψαν, που μας εγκατέλειψαν μην τα θρηνήσετε. Μόνο μην ξεχνάτε ποτέ σας να κοιτάζετε ψηλά για να ξεφύγετε από τον ρεαλιστικό αλληγορικό ετούτο κόσμο, μην αφήνετε την λήθη να σας κατατρώει. Σας έταξε πολλά η κοινωνία και της δώσατε χωρίς δισταγμό μέχρι και τη ψυχή σας. Μα τα τάγματα ήταν απλά το δέλεαρ για να αρχίσει η κατρακύλα σας. Να θυμάστε λοιπόν να λέτε γεια στα παιδιά. Σε αυτά που οι αξίες τους ποδοπατούνται στη βιασύνη των πόλεων και μένουν πίσω ανώνυμα. Ο άμαχος και ο καταδικασμένος λαός, σε βλέπουν με τα εκατομμύρια ανεξήγητα γιατί τους, κάνοντας αγωνιώδη προσπάθεια να τα εξηγήσουν και περιμένουν μια σου λέξη μα εσύ επιδεικτικά γυρνάς την πλάτη και ματαιώνονται όλες οι ελπίδες...

Λυπήσου αυτό το παιδί που περιμένει. Λυπήσου αυτό το παιδί που σε κοιτάζει στα μάτια Λυπήσου αυτό το παιδί που περιμένει να ζήσει Λυπήσου αυτό το παιδί που το σκοτώνεις, Γάζα, Αφρίν,Γκούτα,Χαλέπι και η καταμέτρηση δεν τελειώνει. Λυπήσου αυτό το παιδί που πριν προλάβει να πει την πρώτη του λέξη παιθαίνει,  πριν πάρει το πρώτο του παιχνίδι, πριν δει το φως της μέρας. Την ώρα που εσύ ξοδεύεσαι για ανούσια πράγματα. Λυπήσου αυτό το παιδί που βομβαρδίζεται την ώρα που κλαίει, σου φωνάζει, μα εσύ γυρνάς την πλάτη, ουρλιάζει, οι οιμωγές του φτάνουν σε όλο τον κόσμο, όλοι ακούν μα σωπαίνουν. Λυπήσου αυτό το παιδί που δεν θα πει ποτέ τη λέξη μάνα, που θα κάνει κηδεία για τη μέρα που γεννήθηκε. Μην περιμένεις να γίνει κάτι, όταν όλοι σκύβουν το κεφάλι με τάχα λύπη. Ξεχνάμε και υποκρινόμαστε ότι πενθούμε. Θυμήσου αυτό το παιδί που φοβάται και σφίγγει τα δόντια, προτού ξεψυχήσει, με τα αίματα στο κεφάλι. Πάλεψε για αυτό το παιδί που σου φωνάζει. Ζήσε γι...

Προσπαθούσα συνέχεια να βρω δύναμη να αντέξω όλα τα δύσκολα και εκεί που νόμιζα ότι δεν άντεχα τελικά τα κατάφερνα... Και τότε μου φέρνε και άλλα η μοίρα και δεν ήξερα πως θα τα προσπεράσω, συνέχεια το καράβι βούλιαζε και μετά επίπλεε. Ήταν ένα καράβι που γνώριζε καλά από φουρτούνες και ιδίως από ναυάγια. Αυτό το καράβι ήταν το καράβι της ζωής μου που με το καιρό ωρίμαζε και ήξερε να προσπερνά. Κάρφωνα ολοένα τα μάτια στον τοίχο αυτό το βράδυ που συλλογιζόμουν το καράβι μου με από ένα άλλο ολέθριο ναυάγιο, έψαχνα τα κομμάτια μου και έψαχνα και την αιτία..Την περίμενα μέρες την απάντηση μα άδικα απρόσμενα. Η προσμονή μου έγινε πληγή και έμεινε για πάντα ανοιχτή. Έπρεπε να δύναμαι να ζω με αυτή και τούτο ήταν η δύναμη μου και τούτο ήταν αυτό που με κρατούσε,δεν προσποιούμουν τάχα πως δεν υπήρχε ετούτη η πληγή, την έμαθα και εξοικειώθηκα μαζί της και ήταν το φως στις σκοτεινές μου μέρες εκείνες τις φουρτουνιασμένες. Και είχαν μαζευτεί πολλές πια και έλεγα πως δεν θα τις κουμαντάρω ...

Και όλο κάρφωνα τα μάτια στη γνωστή γωνία μα και εκείνη πια από το καιρό ντρεπόταν να με κοιτάξει δεν ήξερε τι θα πει στα παραπονεμένα μάτια μου γεμάτα μου. Τα είχε δει φορές και φορές να κλαίνε αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο να τα σταματήσει και τώρα από καιρό απέφευγε να με κοιτάξει γιατί εγώ όλο κοιτούσα επίμονα αυτή τη γωνία σαν να περίμενα να μου πει κάτι για να με παρηγορήσει έστω να μια κουβέντα μα όλο δεν έλεγε τίποτα... Και κάποτε με κοιτούσε για συμπόνια μα όσο ο πόνος μεγάλωνε το ύφος μου άλλαζε τώρα πια αναζητούσε κάποιον να σώσει τη ψυχή μου και τότε εκείνη η ίδια γωνία που κοιτούσα για χρόνια ντρεπόταν, την φόβισα μέχρι και αυτή και δεν ήθελε να της δώσω ούτε ένα σημάδι βελτίωσης για να νιώθει και αυτή τύψεις και τότε ένιωσα ολότελα τρελή γιατί περίμενα από μια γωνιά δωματίου να με κοιτάξει με συμπόνια. Μα να που μου θύμισε ότι και πριν πέντε χρόνια ήμουν εδώ και την κοιτούσα και ακόμα αυτό κάνω, μου φώναζε κάθε μέρα σταμάτα πια να με βλέπεις βγες έξω, με φοβόταν αφο...